sint-pauluskrantje

  • Lees hier de uitgave 2015 februari van het sint-pauluskrantje.

    Er gebeurt toch heel wat in zo'n parochiegemeenschap.

    Je kan het proeven in de jaaroverzichten met een blik vanuit verschillende hoeken.

    Eén groot netwerk, cultureel, sociaal, religieus, de vinger aan de pols van een samenleving, dicht bij het lief en leed van mensen. Een gemeenschap met centraal de Eucharistische aanwezigheid als uitdaging om het leven te delen. Inzet van zovele vrijwilligers.

    Hoe geven we dat licht door aan kinderen, speels tijdens een verlate Lichtmisviering?

    Hoe daagt een moderne kunstenaar, Ricardo Brey, ons uit op de trappen van het hoogaltaar, om elk leven te zien als een vuur? 'Every life is a fire'.

    Hoe bouwen we een oecumenische viering op om de honderdduizenden onbekende vluchtelingen uit de schaduw te halen naar het licht?

    Een hartelijke groet vanwege de redactie: Zr. Hadewych, Jos phlippo, Luc Janssen, Ludo Beersmans, Leo Van achter.

    Pastoor Paul Scheelen.

  • Lees hier de uitgave 2015 januari van het sint-pauluskrantje.

    Jaaroverzichten, nieuwjaarsbrieven, goede voornemens: het zijn de onvermijdelijke ingrediënten van de jaarwisseling.

    Na het memorabele herdenkingsjaar van 'de grote oorlog' - waartoe we ook in St-Paulus een merkwaardige bijdrage konden leveren- wordt het wel even wennen aan dat nieuwe eindcijfer.

    Het jaar loopt ten einde, de media overstelpen ons weer met uitgebreide jaaroverzichten en beschouwingen. Beelden van oorlog, gruwel en geweld wereldwijd blijven op ons netvlies gebrand. Toenemende armoede en crisis alom, enerzijds grenzeloze verspilling, anderzijds nijpende bezuiniging. En toch zien we ook dagelijks zoveel mooie en hoopvolle dingen gebeuren in eigen stad en gemeenschap.

    En hoe ziet jouw jaaroverzicht eruit?
    Was het een rampjaar of een lichtjaar?

    Op 4 januari ontmoeten wij in elk geval elkaar tijdens de Nieuwjaarviering en de receptie.

    Mischien leest je kleinkind straks met klamme handjes z'n eerste nieuwjaarsbriefje, graag willen we ons daarbij aansluiten:

    We wensen je van harte
    de zaligheid van een nieuw begin
    gezondheid te koop
    geluk naar hartenlust
    werk voor je handen
    voedsel voor je geest
    levensmoed voor tien

    Een hartelijke groet vanwege de redactie: Zr. Hadewych, Leo Van achter, Jos Phlippo, Ludo Beersmans, Luc Janssen en pastoor Paul Scheelen.

  • Lees hier de uitgave 2015 juli-augustus van het sint-pauluskrantje.

    Begin juli... ons vakantiekrantje.

    Misschien zit je al verweg te genieten aan een zonovergoten strand of waagje je 'in het zweet uws aanschijns' aan een klim naar de top. Of ben je net als wij deze dagen, bezig met het afwerken van al wat nog dringend moet gebeuren,
    eer je met gerust gemoed kan vertrekken?
    Hoe dan ook of je uitzwermt naar verre oorden of anderen uitzwaait en met wat heimwee thuisblijft,
    we wensen je een tijd toe om in alle rust op adem te komen.

    * Ondertussen onthalen Sint-Paulusvrienden vele bezoekers en werd de kruisweg van Walem in verband met de Eerste wereldoorlog aangebracht in de pandgang.
    * Vier zomerse avonden zal de Dominicaanse St.-Pauluskerk Franciscus uitnodigen ons te begeesteren met zijn gedrevenheid.
    * Bruno Segers beëindigt zijn pleidooi voor het afscheid van “de moderne God”.
    * 15 augustus zal weer een liturgisch hoogtemoment zijn, bekrachtigd door de “Messe solenelle à l’honneur de St.Cécile” van Charles Gounod door “deChorale” en de “Musici Dominicanorum” olv. Gastdirigent Paul Dinneweth.

    Geniet van de grote en kleine wonderen waar je in doordeweekse drukte aan voorbij holt. Leef intens, geniet in geuren en kleuren, met al je zintuigen en van kop tot teen.
    Een goed boek, op ontdekkingstocht door eigen stad, een warme ontmoeting... al wat deugddoend is: laat het maar op je afkomen.
    'Als de ziele luistert'...

    Een hartelijke groet namens het parochieteam,

    Jos Phlippo en pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2015 juni van het sint-pauluskrantje.

    ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
    maar of dat waar is moet je zelf ontdekken.’
    Han G. Hoekstra

    En wat een wonderen mogen we elk jaar weer ontdekken in de nieuwe lente. Mei liet ons misschien wat in de kou staan, maar evengoed leefde de natuur zich uit in blad en bloem, boom en struik, een uitbundig feest van nieuw leven in geuren en kleuren.

    In St-Paulus vierden we met glans en luister de hoogfeesten van Hemelvaart en Pinksteren. Indringend en hartverwarmend de vele reacties die we kregen: verklankte liturgie, verwoorde Geestkracht.

    Sacramentsdag komt nader met de “Schöpfungsmesse” van Joseph Haydn en het “Veldhovens Kamerkoor” (NL) bezingt Petrus en Paulus. We vertellen in ons krantje van de bedevaart naar Scherpenheuvel, de bezonnen trouwbelofte bij een huwelijk en de inhuldiging van het dubbelpaneel: “allegorie van de Rozenkrans”.Bruno Segers gaat verder met zijn pleidooi voor het afscheid van een ‘moderne’ God terwijl de homilie van Pinksteren, op vraag van velen, opgenomen wordt. 

    Zo bent u weer helemaal bij.

    Een hartelijke groet vanwege de redactie,

    Jos Phlippo en Pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2015 maart van het sint-pauluskrantje.

    We zijn bijna halfweg op onze veertigdagentocht naar Pasen; misschien toch een moment om je af te vragen hoe sterk (of zwak) jij die 'sterke' tijd tot nog toe hebt beleefd? Ligt die boeiende vastenkalender wat te verstoffen onder een stapel kranten of probeer je er elke dag een rustig moment voor uit te trekken? En hoe trouw ben je aan die bedoeling er dit jaar iets van te maken?

    Veertig dagen woestijn-tijd
    tussen oud en nieuw
    tussen verleden en toekomst
    tussen dood en opstanding... 

    Ze klinken profetisch deze woorden en actueler dan ooit in deze tijd van omwentelingen, opstanden, de luide schreeuw naar vrijheid en opstanding vanuit zoveel landen en volken.

    Die grote droom van een nieuwe wereld, met menswaardig leven voor alle mensen oud en jong... dat grote visioen van universele vrede.
    Zal na die lange goede vrijdag van bloedvergieten en bruut geweld eindelijk het licht van Pasen doorbreken?

    Onze redactie voelt zich verbonden met de vele Christenen en Moslims die vervolgd en soms uitgemoord worden omwille van hun geloof. Ooit bevond zich de grootste en meest ontwikkelde Christenheid in het Midden-Oosten en Klein-Azie. We waren, het vergeten.
    Het Stabat Mater van Pergolesi op dinsdag 31 maart bezingt dat lijden maar vertolkt ook de hoop. Als je enigszins kunt, zorg dat je die wondermooie uitvoering niet mist.
    Noteer nu reeds het schitterende programma van de orkestmissen.

    De redactie wenst u nog een mooie vastentijd toe.
    Een hartelijke groet namens hen,

    pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2015 mei van het sint-pauluskrantje.

    Ook al was de winter-energie bijna op
    en bleven we kuchen en hoesten,
    de natuur is opnieuw opengebarsten,
    kleur en leven alom.
    Stadsmerels zingen ons wakker
    en kinderen kunnen weer buiten spelen.

    Nieuwe levensadem, roeach hebben we nodig,
    Geestkracht om hart en verstand helemaal open te stellen
    en elkaar te bemoedigen om Gods gelaat opnieuw te ontdekken
    in het aangezicht van de mens naast ons
    en in de zorg voor een goede en rechtvaardige samenleving.

    Wij willen weer Pinksteren.
    Mozart's Krönungsmesse begeleidt onze liturgie
    en Bruno Segers filosofeert wat dieper
    over onze bespiegelingen rond God.
    De St.-Paulusvrienden onthalen duizenden met warme
    maar ook kundige gastvrijheid
    en de Broederschap van Scherpenheuvel neemt ons mee
    op die jaarlijkse bedevaart naar Scherpenheuvel.

    Zo bouwen wij een pinksterkerk in deze stad.
    Een hartelijk groet vanwege onze redactieploeg,

    Jos Phlippo en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2015 november van het sint-pauluskrantje.

    Nu we een uurtje langer geslapen hebben,
    weg van de zomertijd, schuiven we de volle herfst in.

    Staan plots voor Allerheiligen. En iemand schreef:

    Heiligen worden schaars.
    ‘t Is ook moeilijk om ze te herkennen.
    Dat gebeurt meestal na hun dood, net als bij kunstenaars.
    Helden herken je gemakkelijker.
    Ze hebben hun voetbalclub tot boven aan de ranglijst geschopt
    of sterke staaltjes met racefietsen en dergelijke uitgehaald,
    halen kijkcijfers met straffe uitspraken,
    om van oorlog stoken maar te zwijgen...

    Onlangs las ik drie kenmerken van heiligen.
    Ten eerste zien heiligen hun eigen fouten.
    Dat is mooi, ze hebben ze dus.
    Dat geeft de sterveling moed.

    Ze proberen vervolgens niet iets te worden door prestaties,
    maar ze nemen het leven aan als een gave van God.
    Dat lijkt gemakkelijker dan het is. Moet u eens proberen.
    't Geeft in leder geval een grote en goede rust.

    En ze weten te dienen.
    Dat laatste is misschien het moeilijkste,
    hoe vol we er de mond ook van hebben.
    Echt dienen.
    Niet 'om het een of ander', maar belangeloos.
    Er stond nog iets bij. Dat noem ik het laatst.

    Ze leven in een voortdurende behoefte aan genade.
    Dat laatste zal wel hun diepste geheim zijn.

    Een hartelijke groet van Jos Phlippo en Paul Scheelen
    namens het team van St.-Paulus

  • Lees hier de uitgave 2016 december van het sint-pauluskrantje.

    De actualiteit deze dagen barst van levensbelang.
    Tien pintjes mogen we nog drinken op een week en de Pirellikalender wordt preutser.
    Zal dit een weerslag hebben op het zakencijfer van carrossiers en garagehouders?
    Black Friday deed de kassa rinkelen.
    Uiteindelijk is een pietenpact afgesloten maar niet de discussies rond zo iets pietluttigs.
    De wereld is wakker geworden in een getrumpeerd Amerika.
    Analyses herontdekken het diepe buikgevoel dat Donald Trump naar het presidentschap stuwde met een bitsige, vuile en besmeurende campagne.

    Sint Nicolaas is nog niet door de schoorsteen gekropen of de kerstbomen staan al in huiskamer.
    De twinkelende kerstlichtjes verdoezelen de diepe menselijke ellende in Aleppo maar ook de schrijnende armoede op straat en in de huizen.

    Ongemerkt zijn we de adventstijd ingegooid.
    Een tijd waarin we onze eigen dode hoek herkennen.
    Jesaja helpt tot nadenken of onze manier van leven niet te veel gestoeld is op negatieve houdingen en gevoelens. Wat leeft er in die onderbuik van onze samenleving?
    Durven we actief verwachten, terugkeren naar onze diepste, dragende verlangens?

    Dit jaar vervangen wij in de kerststal de drie Koningen uit het Oosten door scharen van vluchtelingen, komende uit het Oosten,
    zoekend naar Licht.
    Hun harde koppen zijn gebakken in allerlei soorten klei. Hun ledematen zijn door de kunstenares symbolisch opgebouwd uit baleinen van kapotte paraplu’s,
    zoals ook de paraplustof hun kleren opfleurt .
    Tallozen Herodessen hebben ze moeten ontlopen en soms verdween de ster.
    Toch dragen ze onmerkbaar geschenken bij zich maar wie zal ze ontdekken?
    Wat is Kerstmis anders dan de wereld op zijn kop?
    Gods spiegelbeeld in een voederbak

    Mag de redactie u een sterke adventstijd toewensen?
    Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven,
    Leo Van achter, Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2016 februari van het sint-pauluskrantje.

    ‘De hemel heeft een bleke tint
    van geheimzinnig ongeboren leven
    dat overal en nergens is.’
    Hannie Michaelis

    Na de overvloed aan nieuwjaarsrecepties met al wat daarbij hoort aan jaaroverzichten, goede wensen en grootste plannen voor het nieuwe jaar, rijkelijk gekruid en overgoten met de onontbeerlijke hapjes en drankjes, kunnen we met nieuwe ademruimte en frisse moed van start gaan.
    Het is (nog) geen winter geweest, maar waar je ook kijkt, merk je hoe struik en bloem (voorbarige) lentekriebels vertonen. Weerkundigen en botanisten zeggen dat niet zozeer de temperatuur als wel het licht, die vroege bloei bevorderen.
    En zou dat bij mensen niet net zo werken? Zeg nu zelf, voel je het diep vanbinnen ook niet kriebelen nu de dagen lengen? Hangt de (februari)lucht niet vol belofte : vol van dat ‘geheimzinnig ongeboren leven’ zoals de dichteres het omschrijft.

    Ik heb het een parabel genoemd, die onbaatzuchtige inzet voor de Sint-Paulusgemeenschap,
    mensen die deugd hebben aan elkaar, aan de liturgie, aan zorg voor anderen, aan ontmoeting.
    Die warm lopen om de schoonheid van de kerk niet alleen te delen,
    maar effectief spiritueel, materieel en financieel toekomst mogelijk te maken.
    Een verhaal van met stoelen sleuren,
    het met elkaar grondig oneens zijn,
    het onthaal verzorgen, kou lijden, rouw nabij zijn,
    veiligheid garanderen,
    eucharistisch samenzijn beleven.
    Een wonderbaar, aantrekkelijke parabel in de stad.

    En nu die vastentijd.
    de luiken openzwaaien
    en vastgeroeste denkbeelden bevragen.
    Speuren naar dat liefdesvisioen
    dat Jezus leven zo bezielde.
    Beseffen dat je hoeder bent van je broer
    en dat leven alles te maken heeft
    met het wonder van het delen..

    Een hartelijke groet van het parochieteam,
    pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2016 januari van het sint-pauluskrantje.

    We wensen ieder van harte 366 geluk-delende dagen toe.
    Ja, een dag extra.

    Magisch jaar zeggen jonge mensen tegenwoordig.
    De bijbel heeft het niet over koningen maar over wijzen.
    Mensen die op zoek gaan, durven achterlaten, in beweging komen.

    Merkwaardig. Uit het Oosten, sjokten vreemdelingen op zoek naar levensvervulling. Het schijnt van alle tijden te zijn.
    Beetje gek dat Mattheüs hen wijzen noemt.
    Hebben ze ons iets te vertellen?
    Hoogst onaangenaam wordt het als deze wijzen de notabelen en politiekers ondervragen rond hun diepste levensverwachting of hun Europese waarden. Zo iets maakt zenuwachtig.
    Want, zo knipoogt Matteüs,
    het licht was wel uit in die stad van zelfgenoegzaamheid en eigen dunk.
    En de Herodessen voelen nattigheid.
    Moeten we de verdragen van Genève niet opnieuw in vraag stellen?
    Heel snel zal er een hemeltergende schreeuw doorheen Betlehem opklinken.
    Is het Calais, is het de Turkse grens? Hoeveel verdronken vandaag?

    En zeggen dat het allemaal gekomen is met het licht van één enkele ster. Maar zo begint het geloofsverhaal van mensen altijd.
    Met een vonk die op een bepaald moment, meestal heel onverwacht, te midden van banale dagelijkse gebeurtenissen,
    inslaat in het hart van een mens.
    En dat moment, dat plotse vermoeden dat er meer is in het leven dan wij bevroeden, vormt de aanzet tot een persoonlijke zoektocht naar het geluk en tot maatschappelijke verantwoordelijkheid.

    Wijzen zijn mensen die durven knielen en uit handen geven.
    Dat ontdekken is een feest van openbaring.
    God breekt door. Een Godskind wordt gebaard in jou.

    Namens het team van Sint-Paulus
    Jos Phlippo en pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2016 juni van het sint-pauluskrantje.

    Ze stonden rond het gedachtenis-kunstwerk van de “onbekende vluchteling” in de tuin van Sint-Paulus: enkele protestante pastores uit Ruanda, een dominee en een verantwoordelijke van De Loodsen.

    “700 verdronken vluchtelingen deze week”.

    Een fait divers, overspoeld door stakingen en verkeershinder. Een moment van even schrikken, stil worden en biddend toevertrouwen.

    Ondertussen merkwaardige debatten over het behoud van Europese Christelijke waarden, terwijl elke verwijzing naar onze Christelijke wortels geweerd werd in het Europese handvest.

    Identificeert men christendom met anti-Islamitisch?

    Groot protest van zogezegd humanisten tegen de dialoog in de scholen. Katholiciteit moet gewaarborgd worden. Mooi is dat. Maar vanuit welke geest komen deze benaderingen?

    Of is er een zekere vrees dat het zoeken naar diepere spiritualiteit bij Christenen en Moslims - maar ook bij agnoste - sterkere vragen zou stellen aan onze moderne samenleving waar God geen plaats meer heeft?

    Iemand schreef nog in zijn column:’ wij hebben eerder een draagvlak nodig dan softe dingen als barmhartigheid’.

    Is dat zo?

    Vertelt ons draagvlak dan van ontvankelijkheid, ontmoeting, uitdaging om te vergeven, leven met aandacht? Wat hebben we nood aan een krachtige spiritualiteit boven willekeur.

    Met deze bedenkingen gaan we de zomer in - met een hartelijke groet vanwege de redactie,

    Erwin Vandecauter, Leo Van achter, Marie-Paule Verhoeven en pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2016 maart van het sint-pauluskrantje.

    Het moderne kunstwerk van Ramirez, Utopia,
    in de binnentuin van St.-Paulus,
    krijgt meer en meer aandacht vooral bij valavond.
    Vanuit de container, beeld van menselijke ontwaarding,
    lichten woorden op als empathie, barmhartigheid,
    gedeelde tafel, presentie, thuis...
    Doorheen fluïde figuren, geknakt, soms omarmend, gevleugeld,
    zoekt het licht weerkaatsing.

    Bijbelse beelden duikelen dan in je op.
    Het uitdagend vuur,
    dwars doorheen verscheurende dorens van ‘het braambos’.
    Israël kende nog geen containers
    maar wel deportatie, vluchten, radeloos op zoek naar een plek grond
    en toekomst voor je kind.
    Zal broeder Mozes achteruitdeinzen voor dit vuur?

    Het is een verhaal van aarzelen zoals op onze dagen,
    lees het maar na in Exodus,
    een verhaal van ontkenning, verantwoordelijkheid afschuiven,
    onmacht veinzen, weglopen van je diepste roeping.
    Wat moet dat met het licht uit de container?
    Zijn we niet zelf verlicht?
    Alhoewel, nu je het zegt: waren er geen drie grote woorden in de Franse revolutie. Ik hoor er nog maar één dat standhoudt: vrijheid.
    Zijn ‘gelijkheid’ en ‘broederlijkheid’ verdampt in ons verlicht bestaan?

    Voormalig Europees president Van Rompuy gaat deze dagen in talloze zalen opnieuw vertellen waar onze Europese roots lagen.
    Niet in het verlangen naar sterke economie maar in de krachtige wil om elke oorlog uit te bannen en dit door verzoening.

    Professor Jan De Maeseneer zal wel even geschrokken zijn van de reacties op zijn opiniestuk rond een onderzoek bij toekomstige artsen.
    Nog maar elf procent van de studenten wil huisarts worden, ontdekte hij, maar opvallend was dat de meesten zich aansloten bij het “individueel schuldmodel”. ‘Wie niet succesvol is heeft zijn best niet gedaan’.
    Woordjes als “mededogen- empathie” kwamen niet voor het voetlicht.

    Na een eerste gulp van negatieve reacties ontstond er toch stilaan een boeiend doordenken, inspirerend.
    Hoe kan de kreet uit de container ons verdiepen om bewuster onze Joods-Christelijke roots te herontdekken
    en de Opstand van Pasen te begrijpen?

    Namens de redactieploeg, een hartelijke groet,
    pastoor paul scheelen

  • Lees hier de uitgave 2016mei van het sint-pauluskrantje.

    Met zijn vinger wees hij naar een krantenartikel over ‘koeien zonder papieren’ aan de Turks-Bulgaarse grens,
    mensonwaardig behandeld.
    Mailverkeer tussen kabinetten van alle bestuurlijke niveaus.
    Ministers en ambassades ingeschakeld.
    Achter het struikgewas, honderden spiedende ogen van vluchtelingen hoe het verder zou aflopen met deze koehandel, vooral met henzelf.

    Naast mij zit Hisham. Een Syrische advocaat die opkwam voor slachtoffers van mensenhandel, gevlucht met vrouw en kind.
    Hij vertelt hoe zijn land meer dan één miljoen vluchtelingen opving uit Libanon en Irak. Ze woonden in mijn huis, bivakkeerden in mijn tuin. We leefden samen met anders gelovigen, zonder énig probleem.
    Ik doe nu alles om Nederlands te leren want mijn diploma telt hier niet, misschien wel mijn bachelor.
    Ik doe vrijwilligerswerk in het protestants Centrum.

    Dan begint onophoudelijk zijn mobieltje te flitsen.
    ‘Barrel bombs’ op Aleppo, kinderziekenhuis getroffen, dokters gedood. Elke nieuwe gsm-trilling brengt een rilling over zijn lijf.
    Familie en vrienden twitteren hun angst.
    Wie vermoordt onze kinderen en baby’s?
    Dokter Maaz Wassen, onze enige overgebleven pediater in deze grootstad vermorzeld terwijl hij baby’s trachtte te redden uit de brand.
    Het gesprek valt stil. De pijn is zo nabij.

    Binnen enkele dagen Hemelvaart.
    Beetje te letterlijk voor Aleppo.
    Engelen, want zo zijn al die wezens die iets van God in zich dragen,
    vragen waarom we naar de hemel staan te gapen.
    Het laatste wat Hij hen zegenend had laten zien,
    waren zijn gekwetste handen.
    Hij liet hen niet zijn hielen zien, maar Zijn handen!
    Naar hen en naar ons blijft Hij ze uitsteken, zegenend nabij.

    In dit jaar van barmhartigheid een hartelijke groet namens de redactie: Erwin Vandecauter, Leo Van Achter, Marie-Paule Verhoeven, Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 april van het sint-pauluskrantje.

    Dit jaar zal de Paashaas, met hoofdletter,
    de vakantie afsluiten.
    De kinderen zullen zijn eitjes rapen.
    Je moet hen toch iets mysterieus aanbieden
    dat het leven omhult:
    een ei leggende Lepus europaeus.
    Een aai factor die niets oproept, tot niets engageert.
    So what!!

    Doorheen het leven van elke dag, de gebeurtenissen,
    het lief hebben, de littekens, groeit bij vele mensen een vertrouwen, een niet te vatten mysterie dat uitdaagt om zin te geven, open te komen voor gerechtigheid en schoonheid.
    Een oproep om te gaan staan in de eigen waarheid.
    Je weet je verantwoordelijk voor elkaar, voor hongerende kinderen in deze wereld,
    voor de schepping, vanuit een Stem achter de dingen, vanuit een Gij, zo transcendent en zo nabij.

    Vanuit dit diepe aanvoelen heb je in elke lente behoefte om in gelovige gemeenschap Pasen te vieren. Pasca in het Hebreeuws betekent: “In het voorbijgaan”.
    Het is een merkwaardige term, altijd in de bijbel gebruikt voor God die ziet in het voorbijgaan.
    Alles draait rond “de blik” waarmee men, geëngageerd, om zich heen kijkt.
    Als Gods zoon ons voorbijgaat begint Hij het levensbrood te delen op Witte Donderdag,
    neemt alle consequenties op zich op Goede Vrijdag, beleeft op Pasen dat God ‘ja’ zegt op zijn leven in de opstanding..
    Het feest van Pasen heeft niets te maken met een lijk dat plots uit de kast komt maar met een kantelmoment waardoor al het goede, in de grijnslach van de samenleving terecht gekomen, boven het onbegrip wordt opgetild tegen de logica van de wereld in. Waar het leven meedogenloos tegen de muur werd gesmeten, wordt een nieuwe horizon geopend door een Liefde die sterker is dan al wat het leven vernietigt.
    Of zouden we het toch maar braafjes houden bij een ei-leggende, mysterieuze haas.

    Hartelijke groet vanwege de redactie,

    Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 december van het sint-pauluskrantje.

    We zullen ons in deze decembermaand weer een weg moeten kappen doorheen een woud van dennentakken, nostalgie en erup­ties van naastenliefde. De winkels liggen vol prullaria om onze hunker naar warme menselijkheid wat op te vullen met softie dingen.

    Weest waakzaam. Maar we weten het, goed bedoelde pogin­gen lopen vast in engelenhaar en kunstsneeuw.
    Schijnbaar geraken we nooit bij de plek van échte menswording, namelijk de stal:
    daar waar mensen onbeschut zijn, onzekerheid leeft, angst verlamt, zelfrespect verdwijnt.

    De technologie heeft ons geholpen om te overleven in een wereld van schaarste.
    Maar nu staan we voor het probleem om te overleven in een wereld van overvloed.
    Meer en meer mensen die het "gemaakt hebben" leven met een emotionele puinhoop
    terwijl er anderzijds een diepe scheur ontstaan is in ons maatschappelijk vangnet.
    1.700.000 Belgen leven onder de armoedegrens. 1 op 7.
    Die dingen moeten we durven zien.
    Leonard Cohen zong: ‘There is a crack in everything’. Er loopt een barst door alles heen.
    Precies door die barst komt het licht naar binnen. ‘That’s how the light gets in

    Advent is durven die barst te doorzien en Gods licht er doorheen te laten stromen.

    Warme Adventstijd toegewenst namens de redactie,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

     

  • Lees hier de uitgave 2017 januari van het sint-pauluskrantje.

    Eeuwen geleden zijn drie wijzen op weg gegaan
    met weelde van warmte,
    geloof, hoop en liefde,
    drie wijzen op weg met een ster.

    En alle goede wensen,
    alle hoop en hunker naar vrede voor het nieuwe jaar
    werden alweer met moordend geweld uiteengereten
    door de bloedige aanslag in Istanboel
    en daarbovenop
    de schaamteloos-brutale en wrede haatmails
    ten koste van een onschuldig slachtoffer.
    Wat drijft mensen toch zover?
    En wat een contrast met de waardige, verzoenende oproep van Kerims vader…
    Gesteund door een ganse dorpsgemeenschap in rouw
    en talloze blijken van meevoelen en verontwaardiging,
    weigerde hij elk haat, trotseerde trieste, op sensatie beluste pers .
    Een man die alles verloor
    noemde dat handvol racisten: ”arme mensen’.
    Een wijsheid met een ziel.
    Wat drijft een mens of wat bezielt een mens?

    Eeuwen geleden zijn drie wijzen op weg gegaan
    drie wijzen op weg met een ster…

    Hierbij, niet alleen ons krantje van januari
    maar ook de beste wensen vanwege de redactie:

    Erwin Vandecauter, Leo Van achter, Marie-Paule Verhoeven en Paul Scheelen.

     

  • Lees hier de uitgave 2017 juli van het sint-pauluskrantje.

    Ik neus nog al eens graag rond in oude kerkjes,
    met de geur van vocht en kaarsen en de sporen van eeuwenlang zoeken naar Gods houvast.

    Zo stond ik overlaatst voor zo’n pijnlijk beeld
    van de heilige Sebastiaan, gedrumd in een stoffige hoek.
    Tientallen pijlen in zijn borst
    maar ook afgeketste pijlen aan zijn voeten.

    Je denkt dan: waarom werd zo’n bloederig tafereel, midden een gemeenschap geplaatst? Wat ervaarden mensen daarbij?

    Hoe primitief Sebastiaan ook uitgebeeld,
    steevast staat hij te glimlachen.
    Zwaar verwond, maar niet ten diepste geraakt.
    Sommige pijlen vallen naar beneden,
    ketsen af op iets veel diepers en intenser in hem?

    Dit beeldje had dus bij mensen alles te maken met veerkracht,
    met het zoeken naar spiritualiteit,
    naar een diepere waarde, waarop de rest afketst.

    Doorheen eeuwen werd deze figuur een gelovige uitdaging om midden de onmenselijkheid van elke tijd,
    de moed te ontwikkelen in verzet te komen tegen pijnpunten in onze samenleving. En dit met de nodige tegenkantingen.
    Hoe kan je de ‘vooroordelen die je binnen jezelf optrekt’ afbreken,
    ontdekken dat onderlinge afhankelijkheid niet altijd een zwakte is maar een sterke kracht?

    Kijk! Sebastiaan is wat in de hoek gedrumd zoals het humanisme van een Gandhi, een Mandela, een Don Helder Câmara ook wat zieltogend in de vergeetput van de geschiedenis gewurmd werd als uiterst naïef.
    Maar ook een tegenbeweging is nu bezig. Een zoektocht naar nieuwe spiritualiteit bij gelovigen en anders gelovigen.

    Of wat zo’n oud beeldje van Sint Sebastiaan,
    met pijlen er in en pijlen er naast, ons allemaal kan vertellen.

    Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 juni van het sint-pauluskrantje.

    We leven in een tijd van post-Truth.
    Het liegen gebeurt niet langer heimelijk maar versiert elk optreden om een populistisch publiek te charmeren.
    Wie tegengas geeft als rechter, kerk, journalist of wetenschapsmens is nep. Met een flinke ‘handshake’ maak je duidelijk dat de opwarming van de aarde je laatste zorg is en dat nieuwe, ondoordringbare muren moeten opgetrokken worden om het eigen volk ‘great’ te maken.
    De grootste hongercrisis sinds de tweede wereld oorlog,
    de ongebreidelde vluchtelingenstroom voor wapengeweld
    kon de ‘fantastic weapon deal’ met de Saoedi’s niet verpesten.
    Als een inktvlek verspreidt zich deze ideologie,
    gestoeld op leugens, voorgekauwd, getwitterd, goedkoop bedrog.

    Zijn we bedrogen in ons verlangen dat menselijke ontwikkeling en wetenschap de wereld humaner zou maken?
    Hoe klonk het weer, die Pinksterhymne?
    Een uitdagend lied van protest.

    ‘Kom, Schepper Geest
    Bewaar in ons de schroom van woorden en gebaren
    die behoedzaam mensen aanraken.
    Drenk onze ziel in stilte en omgeef ons met de zachte bries
    waarin wij opkijken naar uw aangezicht
    dat we bespeuren in de ogen van de ander.

    Waaraan zullen we jouw aanwezigheid herkennen,
    God die on­grijpbaar aanwezig bent in mijn bestaan?
    Ik zal je aanwezig weten, Geestkracht die hoogste gave bent,
    telkens jij de kans krijgt om in mij los te wriemelen
    wat er aan schoonheid bedolven ligt, diep in mijn hart.
    Ik zal je vooral aanwezig weten telkens als jij mijn plannen dwarsboomt en mij uitdaagt om mijzelf te heroriënteren,
    hoe pijnlijk ook.

    "Kom, Schepper, Geest
    daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
    priem uw stralen doorheen het banale van elke dag.
    Gij die riep: het worde licht in het leven van mensen,
    gij inspireerde altijd opnieuw profeten om recht te veren
    en macht en bezit en alles wat vastgekoekt zat
    opnieuw te vullen met een stroom aan mededogen.
    Tegen elke leugen,
    “Kom, Schepper, Geest.

    Namens de redactieploeg:
    Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

    Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 maart van het sint-pauluskrantje.

    Soms mag het je toch wel eens meevallen als predikant.

    Al tientallen jaren moet je hertalen wat Jezus bedoelde met:
    "je kan niet God dienen en de mammon”.
    Maar dan schenkt Luik je de juiste inspiratie. Daar bleken verschillende politici niet de kleine man te dienen, zoals ze altijd zegden, maar zichzelf.
    Handig die duizenden euro’s voor vergaderingen die ze nooit hadden bijgewoond of die zelfs nooit hadden plaatsgehad.
    En in dezelfde week dacht Gent: we moeten dat beter kunnen.
    Ook daar was zelfbediening bij politici troef.
    Er werd wat geschud aan de boom: plotseling bleek dat die graaicultuur over heel het land verspreid was.
    Ondertussen opperde een cio (Chief information officer) dat 800.000 Euro per jaar wat krap werd. Mag het iets meer zijn?

    De radicale taal van het evangelie moeten we lezen als een ontmaskering van die economie van het ongebreidelde niet-genoeg.
    Je moet blind zijn om die afgoderij niet heel concreet aan het werk te zien.
    Van alles wordt handelswaar gemaakt, ook van mensen.
    In Antwerpen werken mensen zonder papieren ‘s nachts in de horeca aan 4 Euro per uur. In de Diamantwijk: 5 Euro per uur.
    De hele soap rond Zaventem gaat over de vraag hoe we onze economie ontwikkelen in een leefbare omgeving.
    Willen we voor 29 euro naar Rome vliegen voor een city-trip dan vertrekken we in de prille morgen en moeten de mensen onder de vluchtroute de geluidshinder maar voor lief nemen in een slapeloze nacht.
    Want zo’n kostbaar vliegtuig moet toch renderen.
    Het levert banen op, is het argument. Over winst wordt niet gesproken, noch over schade aan gezondheid en milieu.

    Niet aan bejaarden en zieke mensen schonk Jezus deze boodschap maar aan dynamische jongeren om Hem heen.
    Hij deed het op een berg, verwijzend naar de Sinaï.
    Je weet wel, die berg waar Mozes die leefregels voor Israël uitkapte in steen.
    Het klonk als een uitdaging om meer te doen dan het gewone.
    Wees een milde mens, vergevingsgezind tegen elke logica in.
    Wie kwetsbaar is komt voor jou op de eerste plaats ‘ Zo is God.
    Wees vrij en zorgeloos als vogels,
    maar hou in je hart een plek voor mensen met echte zorgen.
    Werk aan verandering, ook in jezelf.
    Er zijn er die dit verstaan hebben.

    Een goede vastentijd jou toegewenst namens de redactie.

    Pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 mei van het sint-pauluskrantje.

    Het is als de lente. De botten zwellen als jonge moeders.

    Het leven barst open, niet tegen te houden,
    ondanks maartse buien en aprilse grillen.
    Een diepe, niet te doorgronden stuwkracht.

    Pasen is de eerste aanzet voor die aanstekelijke vrijheid om mensen te doen leven,
    te doen opstaan vanuit een gedreven Levensbron
    die we zo achteloos God noemen, Grenzeloze liefde,
    Draagkracht van ons bestaan.

    Waarachtig opstandingsgeloof is zo rijk, vordert op en geeft hoop.
    De liturgie neemt rustig de tijd.
    De leerlingen moeten tot zichzelve komen...
    Vijftig dagen van twijfel, samen scholen,
    ramen en deuren gesloten.
    Dwars door gewonde handen, genagelde voeten
    Gods levensadem ontdekken, dat moeten zijn leerlingen doen.
    De Roeach van God, zijn levensbries, begeesterend laten waaien als diepste bron van vrede.
    En dan de ramen opengooien...

    Zo wordt het mei.

    Hartelijke groeten vanwege de redactie,

    Erwin, Marie-Paul, Leo en Paul