sint-pauluskrantje

  • Lees hier de uitgave 2018 oktober van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje oktober 2018

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Als een openbaring werd dit fries boven een biechtstoel in hard eikenhout uitgekapt. De arend als symbool van een mensheid, alle vrijheid toevertrouwd om uit te wieken. Speels ontvouwen engelkindjes die grootsheid: de arendsblik in de morgen, gericht naar opkomend licht, aangescherpt, dag na dag, door de ochtend zon.

    De beeldhouwer wist dat een mens zelf niet de bron van zijn vrijheid is maar wel tot vrijheid geroepen.

    Ik dacht aan dit beeld toen ik de column van Ignaas Devisch, die ik overigens erg waardeer, las naar aanleiding van grensoverschrijdend gedrag in de kunst.

    In kunst kunnen we ongeveer alles doen wat we willen. Die vrijheid is zowat de grootste verwezenlijking van de westerse cultuur tot nu toe. Kunst toont ons wat we in het gewone leven niet willen zien of toelaten: ranzigheden, uitwassen van de menselijke verlangensmachinerie, botsingen in sociale relaties, de uitersten van onze verbeeldingskracht. Alles heeft er een plaats. Kunst is in haar diepste kern transgressief, omdat God noch gebod aan de feestdis mogen aanschuiven.”

    In 1657 zal Peter I Verbruggen bij de bouw van het biechtstoelencomplex wel heel wat gesprekken en discussies  gehad hebben met de Dominicanen over menselijke vrijheid. Hij moet gedacht hebben dat vrijheid toch iets anders was dan de willekeur waarmee bijvoorbeeld een kind z’n gekregen speelgoed kapot stampt.
    Hakkend en kervend in eikenhout creëert Verbruggen in een fries, links van de arend, engelenkapoentjes die een briesende leeuw bij de manen grijpen en hem een paardenbit voorhangen. Nee, vrijheid is geen willekeur en stopt waar de vrijheid van de andere aangetast wordt. Actueler kan het niet uitgebeeld worden.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld2

    In een tafereel rechts fluit een andere kapoen met twee vingers in de mond een ranzige bok uit. Er wordt een Medousa-masker voorgehouden om dat beest te confronteren met zijn eigen verschijnen. Ze spelen fluit om te plagen, trekken aan zijn hoorns. Prachtig hoe die barokmens met humor verbeeldt die wezenlijke vragen omtrent mis begrepen vrijheid en willekeur.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld3

    Het is weer een boordevol krantje geworden,
    u van harte aangeboden namens de redactie,

    Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2018 september van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje september 2018

    sint-pauluskrante 2018 september

    Ze hebben niet stilgezeten in St.-Paulus tijdens het groot verlof. Augustus bulkte van activiteiten. Vrijwilligers in kerkraad, muziekkapel en bij de St.-Paulusvrienden  draaiden zelfs uren tot vaak diep in de nacht.
    Zo was de Nacht van de musea een boeiend experiment van goed bestudeerd onthaal, met Maronitische zang, orgelspel, liederen van onze bas-bariton en warm maar ook deskundig onthaal van een tiental St.-Paulusvrienden.
    Spontaan applaus klonk op, onze kaarsen standaards kregen de toevloed van olielichtjes niet verwerkt. Momenten van stilte, verwondering over de diepte van de schoonheid. Duiding bracht eeuwenoude kunst uitdagend dichtbij. Wat Van Dyck, Jordaens, Rubens bezielde raakt nog steeds ons zoeken naar levenszin. Soms verbazing: ‘kunnen wij ook hier iets beleven? ‘ ‘Wanneer hebben jullie hier vieringen?’ ‘Ik wist niet dat zo iets nog bestond’
    Wellicht is dat onze grootste opdracht in deze stad: een waarheidsgetrouwe liturgie vieren vanuit onze rijke geloofstraditie maar ook openheid creëren voor wat mensen overstijgt.

    Onder de humoristische titel “bekentenissen van een niet-echte katholiek” schreef Bruno Segers, onthaler in St.-Paulus, een uitdagende tekst in het september nummer van Streven.
    Vanuit filosofisch denken, maar ook vanuit zijn aandacht voor niet gelovige bezoekers, daagt hij uit om open te staan voor het mysterie van het bestaan. Zijn zoektocht heeft hem in elk geval een grote ruimte gegeven om over religie en spiritualiteit na te denken, met twijfel, onzekerheid … en stilte.
    Het verlangen naar het heilige of naar transcendentie is immers nog steeds aanwezig in onze seculiere samenleving. De betrokkenheid op anderen  of op wat ons overstijgt moet gekoesterd worden.

    Ik beluister in zijn schrijven een groot respect voor het niet dogmatische visioen dat Christus ons schenkt. Naast een krachtige liturgie en een levensnabij aanwezig zijn bij het concrete leven van mensen, hun vreugde en verdriet, moet het onthaal in onze kerk  vertellen van een grote openheid. Het zwierige gebaar waarmee Paulus op de Veemarkt bezoekers verwelkomt duidt precies op die ruimte tussen geloof en ongeloof. Ook dat willen we koesteren.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2019 april van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje april 2019

    GROEIEND NAAR PASEN,
    DE VERKLANKING VAN EEN NIEUWE LENTE

    Ooit is in dit heelal het vermoeden gerezen, onverwoestbaar als de mensheid zelf,
    dat al onze onmacht en verlangen
    naar zorgdragen en liefhebben ontspringt
    aan een oneindige veerkracht en daarin uitmondt,
    een levensstuwing die we onhandig God noemen.
    Zijn Naam is: ‘ik zal er zijn, ik zal er zijn’.
    Aanwezigheid, voltooiing, uiteindelijke gerechtigheid,
    totale verzoening,

    Mensen waarvan we hielden, wijze mensen,
    soms helden die het zo maar deden,
    brachten ons dit inzicht:
    als je leven wat chaotisch wordt,
    ga dan terug naar de eerste regels van het Bijbelboek: “in de beginne was er niets anders dan duister, chaos… God schreeuwde: er zij licht”.
    Vergeet nooit dat het met licht, en om het licht, begonnen is. Tegen alle duister in.

    Duister, een bijbels woord voor een manier van bestaan die de naam ‘leven’ niet waard is.
    Je kunt levend dood zijn. Je kunt op plekken in je lichaam, in je geheugen, in je hart, ‘dood’ zijn. Verstopt, zonder hoop, ziende blind.
    Je kunt dan met niemand iets:
    niet ontvangen, niet geven.
    Met die angst voor zelfverlies, angst voor toekomst, sloten leerlingen zijn graf af met een zware steen.
    Ze begraven Hem in de schemerzone van halfslachtigheid en compromis. Dood is dood, dachten ze, en zijn Rijk was inderdaad niet van deze wereld.

    Jezus zou nooit de ‘Verrezene’ zijn genoemd,
    als mensen niet in hem gezien hadden
    hoe hij de zinloosheid weerstond toen hij nog leefde.
    Dat iets in hem sterker was dan de dood- iets in hem. God in hem.
    Hoe hij scheidsmuren en gevangenismuren afbrak en liefde het meest reële woord werd om onderlinge verhoudingen aan te duiden.
    Liefde is opstanding, eeuwig leven.

    Daarom, straks in de Paaswake: een engel daalt neer, één en al licht.
    Wat nu geschiedt, geschiedt van Godswege.
    Wanneer Gods werkelijkheid de onze raakt,
    schudt alles op zijn grondvesten,
    zekerheden vallen weg, schokkend is het,
    de onderste steen komt boven.

    Met één vinger wentelt de engel de steen weg
    van het graf. Hij gaat erop zitten, een glimlach speelt hem om de mond. 'De Heer is niet dood'.
    Gaat gewoon zitten schitteren op die afsluitsteen.
    Prachtig wat een beeldende geloofstaal.
    Het moet duidelijk zijn, God is hier in het spel.

    Wat een beweging opeens. Alles was tot stilstand gekomen, eerst aan het kruis, toen in het graf,
    stilte, doodse stilte, door en door trieste desillusie. Vlug een steen er voor.
    Maar nu, ten derden dage, zet de engel alles en iedereen weer in beweging.
    'Ga! Durf dwars doorheen de buitenkant van je leven
    te kijken naar je binnenste kant,
    je levensbron. Ga! Leef zoals hij, goddelijk'.
    In zo’n graf is niets te vinden.

    “En zie, Jezus kwam hen tegemoet’.
    Het staat er zo mooi. Hij zegt: ‘vrees niet,
    want je angst maakt je tot minder mens’.

    Zo treedt Hij ons tegemoet. Verlaat je graven,
    je angst en je ontgoocheling.
    Dat is Pasen, een woord met de verklanking van een nieuwe lente, zo intens.

    Pastoor Paul namens de ganse redactieploeg

  • Lees hier de uitgave 2019 februari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje februari 2019

     

    Paulus dus. Hij staat in het hoogkoor vooraan. Een turk. Groots met een verziende blik, onverstoorbaar, de reismantel om en speurend in de verte. Maar in feite was hij klein van gestalte, voelde zich vaak minderwaardig en precies daardoor erg fanatiek. Gegroeid uit drie culturen zal Saul de eerste zijn die Christelijke literatuur schrijft en met zijn geestdrift Europa sterk beïnvloeden ook al wil Europa dat niet opnemen in zijn grondvest.

    Maar hij staat in het hart van deze parochie en we herdachten hem in de liturgie met de schitterende vertolking van de Krönungsmesse.
    Zijn visie op het mysterie leven, liefde, gemeenschap maken, blijft ons week na week uitdagen in deze tijd.

    Een merkwaardige, vrijzinnige denker is van ons heengegaan.

    Een vurige, soms wat cassante Etienne Vermeersch maar een man met een diep respect voor de mens,
    Iemand die de problemen durfde te  benoemen.

    Niet altijd juist maar zelden fout, schreef Johan Braeckman.

    Ik mocht hem tweemaal ontmoeten, ten huize van Jaap Kruithof en al vlug ging het over hun beider wens om een boek te schrijven over de historische Christus, waarvoor beiden veel bewondering hadden.

    Ik heb het altijd erg jammer gevonden dat Vermeersch steeds vocht tegen een voorbijgestreefd Godsbeeld dat hij uit een conservatieve, letterlijke lezing van de schriften haalde.

    Maar ook dat hij weinig voeling had met de brieven van Paulus wiens ommekeer wij vorige zondag vierden. Hoe zou hij zichzelf herkend hebben in de brief die Paulus schreef aan de Galaten (5, 13) “jullie zijn geroepen om vrije mensen  te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen behoefte te bevredigen, dien elkaar in liefde.” Of dat briefje aan de Thessalonicenzen (5, 21-22) “Onderzoek alles, behoud het goede, en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.”

    Wij hebben vaak een aantal van zijn mooiste gedachten over het spirituele levenveronachtzaamd. Ideeën in zijn schoenen geschoven die hij nooit heeft verkondigd en geen acht geslagen op zijn hartstochtelijke vereenzelviging met de armen. Exegeten hebben reeds jaren ontdekt dat veel brieven, toegeschreven  aan Paulus, nooit door hem geschreven werden. Precies in die brieven komt het anti-Joodse en het vrouwonvriendelijke te voorschijn.

    Wie hem grondig leest ontdekt iets heel belangrijks op onze dagen, namelijk zijn vastbeslotenheid om een einde te maken aan de verdeeldheid ten gevolge van etnische en culturele vooringenomenheid. Hij had een intuïtief wantrouwen tegen de spirituele zelfgenoegzaamheid die van geloof een egotrip maakt.

    Je geloof en je vermeende deugdzaamheid stelt enkel iets voor als ze doortrokken is van de liefde. Geen luxe-artikel maar een houding die tot uiting komt, dag na dag, in een bezielde zorg voor anderen.

    God schreef ooit zijn geschiedenis met deze krassende pen. Paulus heeft nooit op een paard gezeten, maar de metafoor is schitterend.
    Hij heeft zich nooit bekeerd maar wel zijn geloven verdiept zoals ook wij uitgedaagd worden om doorheen al onze levens-ervaringen dieper te pijlen.
    Paulus kan ons leren het aangezicht van God te ontdekken in het gelaat van de ander opdat geen mens zou roemen op zichzelf.

    Een hartelijke winterse groet vanwege het redactieteam.

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

    LICHTMISVIERING EN PANNENKOEKEN

     welkom op zondag 3 februari 2019 om 10.30 uur in de St.-Pauluskerk.

     


  • Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje januari 2019

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Driekoningen is de limiet.
    Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
    Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
    Jaren later ben je misschien blij,
    dat het hele gedoe weer achter de rug is.
    Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
    En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
    maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
    En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
    komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

    Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
    Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

     Zie die opgebouwde spanning,

    die hunker om eigen rijkdom te delen
    maar ook die open handen gericht
    naar die broze aanwezigheid van God.
    En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

     

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

    Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
    In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
    Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
    Nog even en de vlucht begint.

    Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
    in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
    Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
    Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen
  • Lees hier de uitgave 2019 juni van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantjejuni 2019

    Pastoor Paul Scheelen viert op 23 juni, de dag na zijn 80ste verjaardag, zijn vertrek en gaat met pensioen. Dat is een open deur intrappen, ik weet het, want al maanden wordt dit bericht via verschillende kanalen verspreid. Het zal een feest worden met de nodige toeters en bellen.

    Maar het is nu eenmaal een feit dat deze stuwende kracht afscheid neemt. Hij draaide meer dan 20 jaar mee in het wel en wee van onze parochie, als een sleutelfiguur, juist zoals Petrus, al heeft hij meer bewondering voor Paulus, de apostel van de actie.

    Pastoor Scheelen was ook de drijvende kracht achter het Sint-Pauluskrantje en dat niet alleen door zijn inspirerende artikels. Hij was zich bewust van het belang van een orgaan zoals ons krantje waarmee we een kleine 1600 e-mailadressen bereiken. Over netwerking gesproken.

    Bedankt Paul voor die jaren van inzet en vriendschap, al heb ik een donkerbruin vermoeden dat dit heengaan niet definitief is.

    Erwin Vandecauter 

  • Lees hier de uitgave 2019 maart van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje maart 2019

    LENTE- VASTEN...

    Periode om na te denken: een toekomst van hoop voor onze wereld?

    De laatste weken hebben jonge mensen ons een signaal gegeven om het ernstig te nemen met de gevolgen van de opwarming van de aarde en de gevolgen voor het klimaat. Op korte tijd zijn ze er in geslaagd om dit over grenzen heen te vertalen naar jong en oud. Er kan kritiek zijn over het spijbelen, over de snelheid waarmee ze oplossingen willen zien enz.  Feit is dat  ze er in slagen om in heel veel geledingen van de samenleving gesprekken op gang te trekken, wetenschappers op te sporen, politici aan hun vel te zitten om daadkracht te tonen voor de toekomst voor de volgende generaties.
    In onze turbulente wereld van vandaag is het zeker nodig dat er weer een woord van HOOP kan gesproken worden, een houding die in de kiemkracht en de kracht van liefde geworteld is. Onze overtuiging is dat deze Christelijke inspiratie weer relevant kan worden in deze samenleving. J.Moltmann schrijft in zijn recent boek: “Christelijke hoop is iets anders dan geloven in het economisch groeimodel”. Het Rijk Gods staat voor een rechtvaardige wereld, voor vrede en heelheid van de schepping. We worden uitgenodigd om aan dat visioen mee te werken. Er is veel verbeeldingskracht en overleg nodig om stappen te zetten. Dat vraagt tijd en meditatie persoonlijk en in groep.
    De periode van de Vasten kan daarin een sterke tijd zijn. De bijbellezingen in die periode, de inspiratie van Broederlijk delen, de getuigenis van mensen uit het Zuiden, de jonge ‘signaalgevers’ van het klimaat….; ze geven ons voeding om geloofwaardige gemeenschappen op te bouwen. (Tekst: A. Luyten)

    Wanneer je vast,
    trek dan geen somber gezicht,
    maar zalf je hoofd.
    Wanneer je vast zwaai dan de luiken
    van je strakke denkbeelden wijd open
    en laat een frisse wind
    naar binnen stromen.
     
    Wanneer je vast
    speur naar de wortels die je grond verharden.
    En hak ze uit tot je eenieder
    grootmoedig tegemoet kunt komen.
    Wanneer je vast
    bedenk  hoe onvoorspelbaar
    leven blijft verschijnen.
    En koester deze aarde
    tot in het kleinste dat ze voortbrengt.
     
    Wanneer je vast
    besef hoezeer je
    hoeder van je broeder bent.
    Duld niet dat iemand iets ontbeert.
    En word een mens van hoop
    Die onvermoeibaar, onvoorwaardelijk
    een weg aanlegt naar opstanding.  
    (K. Gelaude)
    De redactieploeg wenst u een zinvolle vastentijd toe.
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen
  • Lees hier de uitgave 2019 mei van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje mei 2019

    Meimaand - Mariamaand
    Maria, de vrouw die "JA" zei, "ja" tegen haar opdracht, "ja" op Gods vraag om mensworden.

    Maria kijkt niet naar haar zoon maar staart de wereld in met een treurige blik, alsof ze weet welk lot hem later te wachten staat.

    Erwin Vandecauter

  • Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
    Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
    Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen en te delen.
    Tijd om dichter bij jezelf te komen.
    Tijd om naar anderen te gaan.
    Tijd om God terug op het spoor te komen.
    Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
    Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

    In onze samenleving maken mensen afspraken met elkaar om gedurende 40 dagen geen vlees te eten, geen alcohol te drinken omwille van eigen gezondheid maar ook uit respect voor het milieu of als voorbeeld voor hun kinderen en kleinkinderen.

    Wat uitgespaard wordt wil men Broederlijk Delen.

    Als christenen hebben we in deze samenleving meer dan ooit behoefte om te groeien naar een concrete eigen spiritualiteit. Meer dan in het verleden moeten we dat in verbondenheid met elkaar beleven, groeiend naar Pasen

    Ieder van ons zegt vaak: ‘we zouden er eens iets moeten aan doen. Maar ja….’

    Als geloofsgemeenschap werkt het stimulerend om zo’n project samen aan te pakken.

    Aswoensdag 10 februari om 18.30 uur nodigen wij u uit om in teken en gebed deze vastentijd samen te starten.