sint-pauluskrantje

  • Lees hier de uitgave 2018 oktober van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje oktober 2018

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Als een openbaring werd dit fries boven een biechtstoel in hard eikenhout uitgekapt. De arend als symbool van een mensheid, alle vrijheid toevertrouwd om uit te wieken. Speels ontvouwen engelkindjes die grootsheid: de arendsblik in de morgen, gericht naar opkomend licht, aangescherpt, dag na dag, door de ochtend zon.

    De beeldhouwer wist dat een mens zelf niet de bron van zijn vrijheid is maar wel tot vrijheid geroepen.

    Ik dacht aan dit beeld toen ik de column van Ignaas Devisch, die ik overigens erg waardeer, las naar aanleiding van grensoverschrijdend gedrag in de kunst.

    In kunst kunnen we ongeveer alles doen wat we willen. Die vrijheid is zowat de grootste verwezenlijking van de westerse cultuur tot nu toe. Kunst toont ons wat we in het gewone leven niet willen zien of toelaten: ranzigheden, uitwassen van de menselijke verlangensmachinerie, botsingen in sociale relaties, de uitersten van onze verbeeldingskracht. Alles heeft er een plaats. Kunst is in haar diepste kern transgressief, omdat God noch gebod aan de feestdis mogen aanschuiven.”

    In 1657 zal Peter I Verbruggen bij de bouw van het biechtstoelencomplex wel heel wat gesprekken en discussies  gehad hebben met de Dominicanen over menselijke vrijheid. Hij moet gedacht hebben dat vrijheid toch iets anders was dan de willekeur waarmee bijvoorbeeld een kind z’n gekregen speelgoed kapot stampt.
    Hakkend en kervend in eikenhout creëert Verbruggen in een fries, links van de arend, engelenkapoentjes die een briesende leeuw bij de manen grijpen en hem een paardenbit voorhangen. Nee, vrijheid is geen willekeur en stopt waar de vrijheid van de andere aangetast wordt. Actueler kan het niet uitgebeeld worden.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld2

    In een tafereel rechts fluit een andere kapoen met twee vingers in de mond een ranzige bok uit. Er wordt een Medousa-masker voorgehouden om dat beest te confronteren met zijn eigen verschijnen. Ze spelen fluit om te plagen, trekken aan zijn hoorns. Prachtig hoe die barokmens met humor verbeeldt die wezenlijke vragen omtrent mis begrepen vrijheid en willekeur.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld3

    Het is weer een boordevol krantje geworden,
    u van harte aangeboden namens de redactie,

    Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2018 september van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje september 2018

    sint-pauluskrante 2018 september

    Ze hebben niet stilgezeten in St.-Paulus tijdens het groot verlof. Augustus bulkte van activiteiten. Vrijwilligers in kerkraad, muziekkapel en bij de St.-Paulusvrienden  draaiden zelfs uren tot vaak diep in de nacht.
    Zo was de Nacht van de musea een boeiend experiment van goed bestudeerd onthaal, met Maronitische zang, orgelspel, liederen van onze bas-bariton en warm maar ook deskundig onthaal van een tiental St.-Paulusvrienden.
    Spontaan applaus klonk op, onze kaarsen standaards kregen de toevloed van olielichtjes niet verwerkt. Momenten van stilte, verwondering over de diepte van de schoonheid. Duiding bracht eeuwenoude kunst uitdagend dichtbij. Wat Van Dyck, Jordaens, Rubens bezielde raakt nog steeds ons zoeken naar levenszin. Soms verbazing: ‘kunnen wij ook hier iets beleven? ‘ ‘Wanneer hebben jullie hier vieringen?’ ‘Ik wist niet dat zo iets nog bestond’
    Wellicht is dat onze grootste opdracht in deze stad: een waarheidsgetrouwe liturgie vieren vanuit onze rijke geloofstraditie maar ook openheid creëren voor wat mensen overstijgt.

    Onder de humoristische titel “bekentenissen van een niet-echte katholiek” schreef Bruno Segers, onthaler in St.-Paulus, een uitdagende tekst in het september nummer van Streven.
    Vanuit filosofisch denken, maar ook vanuit zijn aandacht voor niet gelovige bezoekers, daagt hij uit om open te staan voor het mysterie van het bestaan. Zijn zoektocht heeft hem in elk geval een grote ruimte gegeven om over religie en spiritualiteit na te denken, met twijfel, onzekerheid … en stilte.
    Het verlangen naar het heilige of naar transcendentie is immers nog steeds aanwezig in onze seculiere samenleving. De betrokkenheid op anderen  of op wat ons overstijgt moet gekoesterd worden.

    Ik beluister in zijn schrijven een groot respect voor het niet dogmatische visioen dat Christus ons schenkt. Naast een krachtige liturgie en een levensnabij aanwezig zijn bij het concrete leven van mensen, hun vreugde en verdriet, moet het onthaal in onze kerk  vertellen van een grote openheid. Het zwierige gebaar waarmee Paulus op de Veemarkt bezoekers verwelkomt duidt precies op die ruimte tussen geloof en ongeloof. Ook dat willen we koesteren.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2019 februari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje februari 2019

     

    Paulus dus. Hij staat in het hoogkoor vooraan. Een turk. Groots met een verziende blik, onverstoorbaar, de reismantel om en speurend in de verte. Maar in feite was hij klein van gestalte, voelde zich vaak minderwaardig en precies daardoor erg fanatiek. Gegroeid uit drie culturen zal Saul de eerste zijn die Christelijke literatuur schrijft en met zijn geestdrift Europa sterk beïnvloeden ook al wil Europa dat niet opnemen in zijn grondvest.

    Maar hij staat in het hart van deze parochie en we herdachten hem in de liturgie met de schitterende vertolking van de Krönungsmesse.
    Zijn visie op het mysterie leven, liefde, gemeenschap maken, blijft ons week na week uitdagen in deze tijd.

    Een merkwaardige, vrijzinnige denker is van ons heengegaan.

    Een vurige, soms wat cassante Etienne Vermeersch maar een man met een diep respect voor de mens,
    Iemand die de problemen durfde te  benoemen.

    Niet altijd juist maar zelden fout, schreef Johan Braeckman.

    Ik mocht hem tweemaal ontmoeten, ten huize van Jaap Kruithof en al vlug ging het over hun beider wens om een boek te schrijven over de historische Christus, waarvoor beiden veel bewondering hadden.

    Ik heb het altijd erg jammer gevonden dat Vermeersch steeds vocht tegen een voorbijgestreefd Godsbeeld dat hij uit een conservatieve, letterlijke lezing van de schriften haalde.

    Maar ook dat hij weinig voeling had met de brieven van Paulus wiens ommekeer wij vorige zondag vierden. Hoe zou hij zichzelf herkend hebben in de brief die Paulus schreef aan de Galaten (5, 13) “jullie zijn geroepen om vrije mensen  te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen behoefte te bevredigen, dien elkaar in liefde.” Of dat briefje aan de Thessalonicenzen (5, 21-22) “Onderzoek alles, behoud het goede, en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.”

    Wij hebben vaak een aantal van zijn mooiste gedachten over het spirituele levenveronachtzaamd. Ideeën in zijn schoenen geschoven die hij nooit heeft verkondigd en geen acht geslagen op zijn hartstochtelijke vereenzelviging met de armen. Exegeten hebben reeds jaren ontdekt dat veel brieven, toegeschreven  aan Paulus, nooit door hem geschreven werden. Precies in die brieven komt het anti-Joodse en het vrouwonvriendelijke te voorschijn.

    Wie hem grondig leest ontdekt iets heel belangrijks op onze dagen, namelijk zijn vastbeslotenheid om een einde te maken aan de verdeeldheid ten gevolge van etnische en culturele vooringenomenheid. Hij had een intuïtief wantrouwen tegen de spirituele zelfgenoegzaamheid die van geloof een egotrip maakt.

    Je geloof en je vermeende deugdzaamheid stelt enkel iets voor als ze doortrokken is van de liefde. Geen luxe-artikel maar een houding die tot uiting komt, dag na dag, in een bezielde zorg voor anderen.

    God schreef ooit zijn geschiedenis met deze krassende pen. Paulus heeft nooit op een paard gezeten, maar de metafoor is schitterend.
    Hij heeft zich nooit bekeerd maar wel zijn geloven verdiept zoals ook wij uitgedaagd worden om doorheen al onze levens-ervaringen dieper te pijlen.
    Paulus kan ons leren het aangezicht van God te ontdekken in het gelaat van de ander opdat geen mens zou roemen op zichzelf.

    Een hartelijke winterse groet vanwege het redactieteam.

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

    LICHTMISVIERING EN PANNENKOEKEN

     welkom op zondag 3 februari 2019 om 10.30 uur in de St.-Pauluskerk.

     


  • Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje januari 2019

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Driekoningen is de limiet.
    Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
    Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
    Jaren later ben je misschien blij,
    dat het hele gedoe weer achter de rug is.
    Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
    En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
    maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
    En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
    komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

    Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
    Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

     Zie die opgebouwde spanning,

    die hunker om eigen rijkdom te delen
    maar ook die open handen gericht
    naar die broze aanwezigheid van God.
    En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

     

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

    Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
    In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
    Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
    Nog even en de vlucht begint.

    Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
    in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
    Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
    Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen
  • Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
    Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
    Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen en te delen.
    Tijd om dichter bij jezelf te komen.
    Tijd om naar anderen te gaan.
    Tijd om God terug op het spoor te komen.
    Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
    Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

    In onze samenleving maken mensen afspraken met elkaar om gedurende 40 dagen geen vlees te eten, geen alcohol te drinken omwille van eigen gezondheid maar ook uit respect voor het milieu of als voorbeeld voor hun kinderen en kleinkinderen.

    Wat uitgespaard wordt wil men Broederlijk Delen.

    Als christenen hebben we in deze samenleving meer dan ooit behoefte om te groeien naar een concrete eigen spiritualiteit. Meer dan in het verleden moeten we dat in verbondenheid met elkaar beleven, groeiend naar Pasen

    Ieder van ons zegt vaak: ‘we zouden er eens iets moeten aan doen. Maar ja….’

    Als geloofsgemeenschap werkt het stimulerend om zo’n project samen aan te pakken.

    Aswoensdag 10 februari om 18.30 uur nodigen wij u uit om in teken en gebed deze vastentijd samen te starten.