sint-pauluskrantje

  • Lees hier de uitgave 2017 april van het sint-pauluskrantje.

    Dit jaar zal de Paashaas, met hoofdletter,
    de vakantie afsluiten.
    De kinderen zullen zijn eitjes rapen.
    Je moet hen toch iets mysterieus aanbieden
    dat het leven omhult:
    een ei leggende Lepus europaeus.
    Een aai factor die niets oproept, tot niets engageert.
    So what!!

    Doorheen het leven van elke dag, de gebeurtenissen,
    het lief hebben, de littekens, groeit bij vele mensen een vertrouwen, een niet te vatten mysterie dat uitdaagt om zin te geven, open te komen voor gerechtigheid en schoonheid.
    Een oproep om te gaan staan in de eigen waarheid.
    Je weet je verantwoordelijk voor elkaar, voor hongerende kinderen in deze wereld,
    voor de schepping, vanuit een Stem achter de dingen, vanuit een Gij, zo transcendent en zo nabij.

    Vanuit dit diepe aanvoelen heb je in elke lente behoefte om in gelovige gemeenschap Pasen te vieren. Pasca in het Hebreeuws betekent: “In het voorbijgaan”.
    Het is een merkwaardige term, altijd in de bijbel gebruikt voor God die ziet in het voorbijgaan.
    Alles draait rond “de blik” waarmee men, geëngageerd, om zich heen kijkt.
    Als Gods zoon ons voorbijgaat begint Hij het levensbrood te delen op Witte Donderdag,
    neemt alle consequenties op zich op Goede Vrijdag, beleeft op Pasen dat God ‘ja’ zegt op zijn leven in de opstanding..
    Het feest van Pasen heeft niets te maken met een lijk dat plots uit de kast komt maar met een kantelmoment waardoor al het goede, in de grijnslach van de samenleving terecht gekomen, boven het onbegrip wordt opgetild tegen de logica van de wereld in. Waar het leven meedogenloos tegen de muur werd gesmeten, wordt een nieuwe horizon geopend door een Liefde die sterker is dan al wat het leven vernietigt.
    Of zouden we het toch maar braafjes houden bij een ei-leggende, mysterieuze haas.

    Hartelijke groet vanwege de redactie,

    Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 december van het sint-pauluskrantje.

    We zullen ons in deze decembermaand weer een weg moeten kappen doorheen een woud van dennentakken, nostalgie en erup­ties van naastenliefde. De winkels liggen vol prullaria om onze hunker naar warme menselijkheid wat op te vullen met softie dingen.

    Weest waakzaam. Maar we weten het, goed bedoelde pogin­gen lopen vast in engelenhaar en kunstsneeuw.
    Schijnbaar geraken we nooit bij de plek van échte menswording, namelijk de stal:
    daar waar mensen onbeschut zijn, onzekerheid leeft, angst verlamt, zelfrespect verdwijnt.

    De technologie heeft ons geholpen om te overleven in een wereld van schaarste.
    Maar nu staan we voor het probleem om te overleven in een wereld van overvloed.
    Meer en meer mensen die het "gemaakt hebben" leven met een emotionele puinhoop
    terwijl er anderzijds een diepe scheur ontstaan is in ons maatschappelijk vangnet.
    1.700.000 Belgen leven onder de armoedegrens. 1 op 7.
    Die dingen moeten we durven zien.
    Leonard Cohen zong: ‘There is a crack in everything’. Er loopt een barst door alles heen.
    Precies door die barst komt het licht naar binnen. ‘That’s how the light gets in

    Advent is durven die barst te doorzien en Gods licht er doorheen te laten stromen.

    Warme Adventstijd toegewenst namens de redactie,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

     

  • Lees hier de uitgave 2017 januari van het sint-pauluskrantje.

    Eeuwen geleden zijn drie wijzen op weg gegaan
    met weelde van warmte,
    geloof, hoop en liefde,
    drie wijzen op weg met een ster.

    En alle goede wensen,
    alle hoop en hunker naar vrede voor het nieuwe jaar
    werden alweer met moordend geweld uiteengereten
    door de bloedige aanslag in Istanboel
    en daarbovenop
    de schaamteloos-brutale en wrede haatmails
    ten koste van een onschuldig slachtoffer.
    Wat drijft mensen toch zover?
    En wat een contrast met de waardige, verzoenende oproep van Kerims vader…
    Gesteund door een ganse dorpsgemeenschap in rouw
    en talloze blijken van meevoelen en verontwaardiging,
    weigerde hij elk haat, trotseerde trieste, op sensatie beluste pers .
    Een man die alles verloor
    noemde dat handvol racisten: ”arme mensen’.
    Een wijsheid met een ziel.
    Wat drijft een mens of wat bezielt een mens?

    Eeuwen geleden zijn drie wijzen op weg gegaan
    drie wijzen op weg met een ster…

    Hierbij, niet alleen ons krantje van januari
    maar ook de beste wensen vanwege de redactie:

    Erwin Vandecauter, Leo Van achter, Marie-Paule Verhoeven en Paul Scheelen.

     

  • Lees hier de uitgave 2017 juli van het sint-pauluskrantje.

    Ik neus nog al eens graag rond in oude kerkjes,
    met de geur van vocht en kaarsen en de sporen van eeuwenlang zoeken naar Gods houvast.

    Zo stond ik overlaatst voor zo’n pijnlijk beeld
    van de heilige Sebastiaan, gedrumd in een stoffige hoek.
    Tientallen pijlen in zijn borst
    maar ook afgeketste pijlen aan zijn voeten.

    Je denkt dan: waarom werd zo’n bloederig tafereel, midden een gemeenschap geplaatst? Wat ervaarden mensen daarbij?

    Hoe primitief Sebastiaan ook uitgebeeld,
    steevast staat hij te glimlachen.
    Zwaar verwond, maar niet ten diepste geraakt.
    Sommige pijlen vallen naar beneden,
    ketsen af op iets veel diepers en intenser in hem?

    Dit beeldje had dus bij mensen alles te maken met veerkracht,
    met het zoeken naar spiritualiteit,
    naar een diepere waarde, waarop de rest afketst.

    Doorheen eeuwen werd deze figuur een gelovige uitdaging om midden de onmenselijkheid van elke tijd,
    de moed te ontwikkelen in verzet te komen tegen pijnpunten in onze samenleving. En dit met de nodige tegenkantingen.
    Hoe kan je de ‘vooroordelen die je binnen jezelf optrekt’ afbreken,
    ontdekken dat onderlinge afhankelijkheid niet altijd een zwakte is maar een sterke kracht?

    Kijk! Sebastiaan is wat in de hoek gedrumd zoals het humanisme van een Gandhi, een Mandela, een Don Helder Câmara ook wat zieltogend in de vergeetput van de geschiedenis gewurmd werd als uiterst naïef.
    Maar ook een tegenbeweging is nu bezig. Een zoektocht naar nieuwe spiritualiteit bij gelovigen en anders gelovigen.

    Of wat zo’n oud beeldje van Sint Sebastiaan,
    met pijlen er in en pijlen er naast, ons allemaal kan vertellen.

    Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 juni van het sint-pauluskrantje.

    We leven in een tijd van post-Truth.
    Het liegen gebeurt niet langer heimelijk maar versiert elk optreden om een populistisch publiek te charmeren.
    Wie tegengas geeft als rechter, kerk, journalist of wetenschapsmens is nep. Met een flinke ‘handshake’ maak je duidelijk dat de opwarming van de aarde je laatste zorg is en dat nieuwe, ondoordringbare muren moeten opgetrokken worden om het eigen volk ‘great’ te maken.
    De grootste hongercrisis sinds de tweede wereld oorlog,
    de ongebreidelde vluchtelingenstroom voor wapengeweld
    kon de ‘fantastic weapon deal’ met de Saoedi’s niet verpesten.
    Als een inktvlek verspreidt zich deze ideologie,
    gestoeld op leugens, voorgekauwd, getwitterd, goedkoop bedrog.

    Zijn we bedrogen in ons verlangen dat menselijke ontwikkeling en wetenschap de wereld humaner zou maken?
    Hoe klonk het weer, die Pinksterhymne?
    Een uitdagend lied van protest.

    ‘Kom, Schepper Geest
    Bewaar in ons de schroom van woorden en gebaren
    die behoedzaam mensen aanraken.
    Drenk onze ziel in stilte en omgeef ons met de zachte bries
    waarin wij opkijken naar uw aangezicht
    dat we bespeuren in de ogen van de ander.

    Waaraan zullen we jouw aanwezigheid herkennen,
    God die on­grijpbaar aanwezig bent in mijn bestaan?
    Ik zal je aanwezig weten, Geestkracht die hoogste gave bent,
    telkens jij de kans krijgt om in mij los te wriemelen
    wat er aan schoonheid bedolven ligt, diep in mijn hart.
    Ik zal je vooral aanwezig weten telkens als jij mijn plannen dwarsboomt en mij uitdaagt om mijzelf te heroriënteren,
    hoe pijnlijk ook.

    "Kom, Schepper, Geest
    daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
    priem uw stralen doorheen het banale van elke dag.
    Gij die riep: het worde licht in het leven van mensen,
    gij inspireerde altijd opnieuw profeten om recht te veren
    en macht en bezit en alles wat vastgekoekt zat
    opnieuw te vullen met een stroom aan mededogen.
    Tegen elke leugen,
    “Kom, Schepper, Geest.

    Namens de redactieploeg:
    Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

    Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 maart van het sint-pauluskrantje.

    Soms mag het je toch wel eens meevallen als predikant.

    Al tientallen jaren moet je hertalen wat Jezus bedoelde met:
    "je kan niet God dienen en de mammon”.
    Maar dan schenkt Luik je de juiste inspiratie. Daar bleken verschillende politici niet de kleine man te dienen, zoals ze altijd zegden, maar zichzelf.
    Handig die duizenden euro’s voor vergaderingen die ze nooit hadden bijgewoond of die zelfs nooit hadden plaatsgehad.
    En in dezelfde week dacht Gent: we moeten dat beter kunnen.
    Ook daar was zelfbediening bij politici troef.
    Er werd wat geschud aan de boom: plotseling bleek dat die graaicultuur over heel het land verspreid was.
    Ondertussen opperde een cio (Chief information officer) dat 800.000 Euro per jaar wat krap werd. Mag het iets meer zijn?

    De radicale taal van het evangelie moeten we lezen als een ontmaskering van die economie van het ongebreidelde niet-genoeg.
    Je moet blind zijn om die afgoderij niet heel concreet aan het werk te zien.
    Van alles wordt handelswaar gemaakt, ook van mensen.
    In Antwerpen werken mensen zonder papieren ‘s nachts in de horeca aan 4 Euro per uur. In de Diamantwijk: 5 Euro per uur.
    De hele soap rond Zaventem gaat over de vraag hoe we onze economie ontwikkelen in een leefbare omgeving.
    Willen we voor 29 euro naar Rome vliegen voor een city-trip dan vertrekken we in de prille morgen en moeten de mensen onder de vluchtroute de geluidshinder maar voor lief nemen in een slapeloze nacht.
    Want zo’n kostbaar vliegtuig moet toch renderen.
    Het levert banen op, is het argument. Over winst wordt niet gesproken, noch over schade aan gezondheid en milieu.

    Niet aan bejaarden en zieke mensen schonk Jezus deze boodschap maar aan dynamische jongeren om Hem heen.
    Hij deed het op een berg, verwijzend naar de Sinaï.
    Je weet wel, die berg waar Mozes die leefregels voor Israël uitkapte in steen.
    Het klonk als een uitdaging om meer te doen dan het gewone.
    Wees een milde mens, vergevingsgezind tegen elke logica in.
    Wie kwetsbaar is komt voor jou op de eerste plaats ‘ Zo is God.
    Wees vrij en zorgeloos als vogels,
    maar hou in je hart een plek voor mensen met echte zorgen.
    Werk aan verandering, ook in jezelf.
    Er zijn er die dit verstaan hebben.

    Een goede vastentijd jou toegewenst namens de redactie.

    Pastoor Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 mei van het sint-pauluskrantje.

    Het is als de lente. De botten zwellen als jonge moeders.

    Het leven barst open, niet tegen te houden,
    ondanks maartse buien en aprilse grillen.
    Een diepe, niet te doorgronden stuwkracht.

    Pasen is de eerste aanzet voor die aanstekelijke vrijheid om mensen te doen leven,
    te doen opstaan vanuit een gedreven Levensbron
    die we zo achteloos God noemen, Grenzeloze liefde,
    Draagkracht van ons bestaan.

    Waarachtig opstandingsgeloof is zo rijk, vordert op en geeft hoop.
    De liturgie neemt rustig de tijd.
    De leerlingen moeten tot zichzelve komen...
    Vijftig dagen van twijfel, samen scholen,
    ramen en deuren gesloten.
    Dwars door gewonde handen, genagelde voeten
    Gods levensadem ontdekken, dat moeten zijn leerlingen doen.
    De Roeach van God, zijn levensbries, begeesterend laten waaien als diepste bron van vrede.
    En dan de ramen opengooien...

    Zo wordt het mei.

    Hartelijke groeten vanwege de redactie,

    Erwin, Marie-Paul, Leo en Paul

     

     

  • Lees hier de uitgave 2017 november van het sint-pauluskrantje.

    Straten hebben hun verhalen.
    Even voorbij het monument van Paul van Ostaijen;
    een zitbank voor een bruine, Wifi-café.
    Ik hoor mijn naam roepen, een stevige knuffel vertelt van gedeeld leed. De mama van de kleine Luna, elf jaar geleden neergeschoten. Naast Laurence stond een vriendin.
    Ik bestel twee lungo’s voor hen beiden. Voor mij een koffie.
    Hij ziet er vervaarlijk zwart uit.
    Ik durf geen melk vragen want hun gesprek gaat mijmerend verder.
    Doen wat moeders doen: betrokken praten over hun kinderen.
    Onder meer over het gepest worden op school.
    De andere mama vertelt over haar elfjarig dochtertje met een verouderingsziekte, progreria. Het zicht van de elf jarige Bertha is al heel erg achteruitgegaan en sinds kort lijdt ze aan diabetisch.
    Over haar levenskansen liggen de meningen ver uiteen.
    Maar haar klasgenoten zijn bikkelhard. Kunnen niet aanvoelen wat dit kind overkomt. Moeten daar toch ook geen weet van hebben.

    Laurence was Hans Van Themsche gaan opzoeken in de gevangenis.
    Wilde weten, wilde een mens ontmoeten zoals ze zijn moeder had ontmoet als moeder.
    Zijn gejammer over spijt irriteerde haar.
    Ze vroeg hem hoe hij zichzelf voorbereidde op de toekomst wanneer hij over enkele jaren vrij zou komen. Wie was hij dan?

    Moeders met zware littekens. Wij samen in late herfstzon op de bank.
    Verhalen werden gedeeld. Wolken schoven voorbij.
    Voelbare mooie momenten.
    Soms een mensenleven dat onder je voeten pijnlijk wegschuift.

    Ineens keek de mama van Bertha mij aan.
    ‘Weet je wat in ons gegroeid is doorheen alles wat we meemaken?’ ‘Mededogen’. Vreemd hé, en toch “mededogen!”

    Tram zeven denderde voorbij terwijl dat kostbare woord uit de grote transformatie, eeuwen voor Christus, hier rond de cafétafel een weerklank kreeg. Boedha, Zarathustra, Socrates, Jesaja:
    ‘Liederen van de Knecht’. Later kernverhaal van het evangelie.

    Twee mensen door het leven zwaar aangepakt, permanente zorg, vragen waarop geen zinnig antwoord komt.
    Geen haat, geen zelfbeklag.
    “Mededogen”
    Zelden heb ik mij zo klein gevoeld.

    Namens de redactie,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 oktober van het sint-pauluskrantje.

    Het is nu wetenschappelijk bewezen:het merendeel der Vlamingen is gelukkig.
    De studie gebeurde voordat we enigszins konden vermoeden dat we voor onze energie geen 100 maar 9 Euro moeten afdragen, iets wat het geluks-coëfficiënt waarschijnlijk aanzienlijk optilt.
    Voor een knelpuntberoep als pastoor was het toch weer even slikken omdat in het onderzoek ‘het Geloof’ weinig te maken heeft met dat glibberige gelukgevoel.

    De maandag daarop ontvingen we in Parochie Sociaal een twintigtal, vooral mama’s, die hun geluk moesten zoeken in dat dagelijks gevecht met deurwaarders, huisbazen en hoge school- en energie-rekeningen.
    Geen papieren, geen werk, geen verzekering, geen ocmw, geen lijnkaart kunnen kopen, niet mogen werken. Voedselshoppen, zeg maar bedelen.

    Aan een meisje van veertien vroeg ik waarom ze niet op school was.
    “Ga niet graag”. “Waarom”. “Ben terug gestuurd want mama kan de 360 Euro voor schoolboeken niet betalen”.
    Even later telefoneerden we ons zot om onderdak te vinden voor een moeder met een kindje van drie maanden die in het Centraal Station verbleef omdat ze uit huis was gezet.
    “Heeft dat mens papieren?” “Nee” “Dan kan het niet”.

    Even later een bezoek gebracht bij de Zadikki’s. Vijfde verdieping, zonder traplichten. Twee autistische, zwaar spastische jongens van rond de twintig op matrassen. Pampers. Horen volgens specialisten absoluut thuis in psychiatrische inrichting. Illegaal! Waarom werden ze niet gedeporteerd in een vondelingschuif?
    Toen ik het aan iemand vertelde zei hij: “ja maar die ondergraven ons sociaal systeem.” Wat moet je daarop zeggen.

    Soms denk ik dat Jezus van Nazarethons op het verkeerde been heeft gezet.
    Neem nu die vrouw bij de put in Samaria. Hij wist toch dat dat volk zich niet integreerde. Hielden zich aan eigen cultuur en hadden eigen gebedsplaatsen. En waarom bemoeide Hij zich met die sloor die in het midden van de hitte stiekem de kruiken moest vullen bij de bron om niet bespot te worden door de andere vrouwen. Hoeveel mannen hadden haar al op straat gezet?
    Wat bezielde hem om met deze uitgeprocedeerde door de Joodse samenleving op zoek te gaan naar wat haar levenskansen gaf? Kon ze niet ophoepelen naar het Tweestromenland waar ze ooit vandaan kwam? Dacht ze nu werkelijk dat het Joodse volk al de gelukszoekers moesten opvangen?
    Zijn eigen leerlingen begonnen zich behoorlijk op te boeien.

    Koppig als hij was in die koppige, daadkrachtige liefde van God zelf, ging Hij naast haar zitten in die diepe put waar zij al zolang vertoefde.
    En luisterend, wakkerde hij diep in haar een veerkrachtige bron aan.
    Deed wat Jahweh deed die eerste dag.
    Licht brengen in het chaotische van het menselijke bestaan.

    Namens de redactie - Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2017 september van het sint-pauluskrantje.

    Begin van de week werden heel wat kunstwerken in  St-Paulus met voorzichtige vingers aangeraakt, betast, besproken door een twaalftal blinden en slechtzienden.

    Een tof onthaalproject van de St.-Paulusvrienden. Je kon de vreugde aanvoelen in mensen.

    Augustus was een intense maand. 14.000 bezoekers werden verwelkomd in Calvarietuin en kerk en begeleid indien ze het verlangden.

    De Antwerpse Moederdag, Onze- Lieve- Vrouw- ten- Hemelopneming, werd een indrukwekkend mooi, liturgisch en muzikaal gebeuren, dicht bij Bijbelse bron.

    Tijdens vijf avonden of nachten werden enkele duizenden liefhebbers van polyfonische muziek ondergedompeld in” Adoratio” van Laus Polyphoniae.

    Gewelven, klankkleur, avondlicht, bewogen professionaliteit van uitvoerders.

    Mystieke teksten, het Hooglied, het Oude Stabat Mater, liederen van Luther.

    “Adoratio”.

    De aangehouden stilte, het meditatief beluisteren, raakten bij velen, gelovig of met andere levensovertuiging, iets diep religieus. Er steekt zoveel mysterie in de huidplooien van het leven. Het zoeken naar zingeving wordt vloeibaarder maar is aanwezig.

    Een kerk moet meer zijn dan een zinvolle liturgische plek.

    We mochten ruimten ontsluiten die opengingen in het diepste van de ziel.

    Een oase, tijdens warme augustusdagen, waar plaats was voor menselijk verlangen dat midden het gewoel van het leven verder reikt, verbindt en mij als mens uniek maakt. 

    Ach ja, slechts een korte stonde, even in zichzelf erkennen wat aan elke greep ontsnapt en toch behoort tot het eigen, diepste wezen van jezelf.

    Voor sommigen een ervaring die voorafgaat aan denken en dwaasheid. 

    Een moment waarin je beseft dat in jou steeds dit uitnodigend licht aanwezig is en je uitdaagt.  

    Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 april van het sint-pauluskrantje.

  • Lees hier de uitgave 2018 februari van het sint-pauluskrantje.

    Er is geen vrouwke zo arm,
    of ze maakt op Lichtmis haar panneke warm.'

    Je voelt het vooral ’s avonds. De dagen worden langer.
    Er begint iets te wriemelen, die hunker naar lente.
    Het oude verhaal van Hanna en Simeon.
    Kinderen horen het graag vertellen.

    Toch altijd ontroerend wanneer hoogbejaarde mensen een kind in de armen nemen, zeker als het een nakomeling is. In dat hulpeloze wezentje zien ze weer toekomst, het leven - voor een stuk ook hun leven - dat verder zal gaan, ook wanneer zij er zelf niet meer zullen zijn. En verzoend met het leven, beseffen ze dan dat hun tijd om te gaan gekomen is.

    Mooi, dat evangelieverhaal op Lichtmis.

    De evangelist Lucas laat de oude Simeon boven zichzelf uitstijgen en zeggen: "Jarenlang hebben wij hiernaar uitgekeken. Nu heb ik het heil mogen zien: dit kind is het licht voor alle volken over heel de wereld. Nu kan ik heengaan. Nu mag ik sterven. Want alles is goed zoals het is."

    Een ontroerende innerlijke vrede met weerklank in de zeer mooie Lichtmis-cantate van Johan Sebastian Bach: ‘Ich habe genug’.

    Maar de oude Simeon ziet nog veel dieper: “Dit kind is bestemd tot een teken van tegenspraak”. Een ontmoeting met Jezus, zegt Simeon, zal voor niemand een vrijblijvend onderonsje zijn, wel een harde confrontatie met onszelf en met eigen vertrouwde opvattingen en gewoonten.

    En waarom zulke confrontatie? “Opdat de gezindheid van vele harten openbaar moge worden” en het mensen bevrijdt uit narcistische geslotenheid en zelfvoldaanheid.

    Het visioen dat Jezus schonk knettert en verstoort het zeer verwaand wereldje dat zichzelf constant opblaast en niets ernstig neemt wat buiten het eigen, enge gezichtsveld valt.

    Het is gemakkelijker te leven met onbevredigende illusies dan met een moeilijke vrijheid.

    Een christelijke gemeenschap als de onze moet zichzelf permanent laten bevragen door haar eigen bronnen maar moet ook de moed hebben om een teken van tegenspraak te zijn, zonder reserve, naar zichzelf toe maar ook naar de samenleving.

    Dat is natuurlijk andere koek.

    Dat alles willen we spelend voor Gods aangezicht uitvieren met ouders en kinderen op 4 februari. Diaken Frank Morlion gaat voor en hij brengt alvast zijn gitaar mee.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 januari van het sint-pauluskrantje.

    Volgende zondag, feest van de openbaring,
    of waar het uiteindelijk om te doen is.

    Aan de wijzen werd het gegund.
    Het kleine, kwetsbare, onverwachte kind maakt het beste in hen wakker wat een mens ooit kan overkomen:
    het verlangen om goed te zijn,
    om de grenzeloze kracht van Gods liefde
    aan anderen te besteden.

    Voor die waarheid die daar aan hen wordt geopenbaard
    -dat de zoektocht naar geluk
    onvermijdelijk langs mensen loopt,
    klein, kwetsbaar en onverwacht-
    voor die waarheid gaan ze door de knieën
    en ze voelen zich zó de koning te rijk
    dat ze hun kostbaarste bezittingen
    als gave kunnen wegschenken.

    Dat is dan de uitdaging dit jaar voor onze gemeenschap.
    Het verhaal leert ons dat we van ver moeten komen,
    vaak verdwalen,
    soms de lichtende ster uit het oog verliezen,
    soms zwaar bedrogen worden in steden als Jeruzalem,
    in tempels van ondoordringbaar eigen geloof,
    in pretentie rond eigen gelijk.
    Wat aanbidden we? Waarvoor willen we knielen?
    Die ziel ontdekken, God aanwezig in dat heel kwetsbare,
    dat is een feest van openbaring.

    Een hartelijk en zalig Nieuwjaar u toegewenst
    namens de redactie,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 juni van het sint-pauluskrantje.

    We zullen het geweten hebben want vanaf 25 mei trad de vernieuwde Europese privacywetgeving in werking. Het had iets van de overvloed van het Barokjaar. De mails tuimelden over elkaar in jullie box.

    En waarschijnlijk hebben jullie vaak gedacht: ach, ze sturen nog wel eens een bericht met de vraag om aan te melden. We slapen er nog een nachtje over. We zien nog wel! 

    Op de een of andere manier hebben wij ooit vernomen of een berichtje ontvangen dat jullie op de hoogte wensten te blijven van de vieringen en activiteiten van de St.-Paulusgemeenschap.

    Dat was inderdaad een wijs besluit.

    Maandelijks stuurden we jullie het Sint-Pauluskrantje of brachten jullie op de hoogte van culturele evenementen die we in onze Paulusgemeenschap organiseren. We blijven ons daarvoor inspannen als vrijwilligers maar passen de nieuwe Europese privacyregelgeving (GDPR) ook toe. En dat is maar goed, ook.

    In de praktijk verandert er voor jullie en ons echter niets, omdat we jullie persoonsgegevens uitsluitend gebruiken om mailberichten te sturen. Die gegevens delen wij nooit met anderen, zelfs niet binnen de St-Paulusgemeenschap.

    Onder al onze berichten vinden jullie altijd de mogelijkheid om desgewenst uit te schrijven op onze communicatie, waarna we de gegevens zullen verwijderen.
    Conform de nieuwe wetgeving hebben we ervoor gezorgd dat onze lijst met jullie contactgegevens voldoende beveiligd is. Ons volledige privacy beleid kan u terugvinden op http://sint-paulusparochie.be in het onderdeel "privacy" onder het hoofdmenu.

    Dus open nu maar met een gerust hart ons krantje. Spring van de ene verbazing naar een andere bij het lezen van alles wat er roert en zeilt.
    Geniet te volle van de zomer en vergeet niet dat in Sint-Paulus de Barok en vooral ons vierend geloof begeestert.

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 maart van het sint-pauluskrantje.

    Nog vier weken zijn we onderweg,
    een persoonlijke, wat gedurfde tocht van vasten.
    Wat voedt me als christen?
    Wat geeft mij spirit?
    Met wie voel ik mij verbonden?

    We hadden een boeiend gesprek met OASeS, een onderzoekscentrum binnen het Departement Sociologie aan de Universiteit Antwerpen, omtrent onderzoek gericht op armoede en sociale uitsluiting. Opmerkelijk was de vaststelling dat het sociologisch onderzoek (vooral gebaseerd op structurele solidariteit) door haar seculiere instelling, geen feeling heeft met de diepere, vaak religieuze motivatie van de vele vrijwilligers die werken vanuit een persoonlijke solidariteit.
    Religieuze inspiratie wordt vaak niet erkend of gecapteerd door het beleid en in de meeste reglementen wordt standaard bepaald dat deze persoonlijke vorm van solidariteit niet gesubsidieerd kan worden.
    Daarnaast is de inbreng van religieus gemotiveerde organisaties en vrijwilligers van onschatbaar belang en niet meer weg te denken in de strijd tegen armoede en uitsluiting.
    Het onderzoekscentrum wil door gesprekken en contacten de kortsluitingen tussen beide vormen van solidariteit in kaart brengen en als aanvullend beschouwen.


    Terwijl velen ogenschijnlijk voorbij de oude kerkdeuren stappen, zoeken anderen vanuit religieuze waarden een antwoord op diepe, maatschappelijke vragen.
    Er is een heropflakkering van het religieuze verlangen. Een aanzuigend gat dat vaak bricolerend gevuld wordt. Naast vele kraampjes staat daar ook ‘de kerk’.
    Velen die er afscheid van genomen hebben, blijven toch met een onwennig gevoel achter.
    Wat oorspronkelijk zo bevrijdend was heeft niet gewerkt.
    Je kan niet zonder geloven, een diep basisvertrouwen. Het leven moet toch ontspringen uit een Bron. Intuïtief voelen velen aan dat de werkelijkheid voortkomt uit een liefde die groter is dan de mens. Die liefde daagt uit.
    Er is duidelijk taboe om dit luidop te zeggen, het medialandschap laat dat niet toe, maar dat diepe appél lokt velen. Religieuze waarden van mededogen en nabij-zijn worden als kostbaar ervaren. Velen volgen met aandacht voor ‘presentie’ maar ook voor structurele benaderingen hun hart terwijl sociologen en beleidsmensen verbaasd toekijken of hen willen stimuleren.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 mei van het sint-pauluskrantje.

    Minder dan veertien dagen had de lente nodig om onstuitbaar en jong een nieuwe wereld te scheppen.

    Timmermans zou schrijven: “de botten zwollen als jonge moeders, de verdeegd-gezeten wereld barstte open”.

    Nog even en we lezen het oude pinksterverhaal in de kerk.
    Wanneer dat woordje ‘kerk’ valt, krijgen we een zorgelijk blik, wellicht terecht. Maar hoe anders is het begonnen, in lichterlaaie, met vlam en vuur, mensen begeesterd. ‘Iets’ in mensen. Ja, ‘iets’.
    Een kracht, een intuïtie tegen alles wat versteend en koud is.
    ‘Iets’ in mensen, Gods hunker, beeld, Gods taal in mensen. Scheppingskracht.
    In het Pinksterverhaal roepen omstanders vol verbazing: “Hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?”.
    Is ‘moedertaal’ niet: de taal van de liefde, de taal van het hart?
    Is het ook de taal van onze gemeenschap?
    Paulus beschrijft dat ‘iets’ in mensen: “De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.” (Gal. 5, 22-23)
    Dat is heel wat maar met dit visioen is alles begonnen. Geen ingewikkelde discussie rond wie of wat Gods Geest is maar wel de vraag of we ons die moedertaal hebben eigen gemaakt.
    Pinksteren is niet het feest van de volle oogst, maar van de eerstelingen. Dingen laten groeien, koesteren, met elkaar delen. Stappen zetten met scha en schande. Gloed in de as ontdekken, aanblazen, zorgen dat het niet uitdooft.

    Vandaag hebben kinderen enthousiast in onze kerk gezongen.
    Bezoekers worden langs kunstwerken betrokken bij een dieper verhaal.
    Aandacht voor sociale nood wordt vanzelfsprekender maar ook de zorg voor de eigen geloofsgemeenschap.
    Met velen werken we aan een ‘begeesterende barok’. We studeren, facebooken, geven lezingen, beluisteren liturgie vanuit de begeestering van J.S. Bach, J.D. Zelenka en bezongen eerbied voor Gods uitdagende transcendentie.
    Zoveel tekenen van ‘eerstelingen’, nieuwe lente.


    "Kom, Schepper, Geest
    daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
    priem uw stralen doorheen
    het banale van elke dag.
    Breek opnieuw die hemel open
    boven onze hoofden
    en laat die stem weer klinken
    waardoor wij opgetild worden,
    groter dan ons eigen bange hart.”

    Namens de redactie, Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
    Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
    Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen en te delen.
    Tijd om dichter bij jezelf te komen.
    Tijd om naar anderen te gaan.
    Tijd om God terug op het spoor te komen.
    Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
    Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

    In onze samenleving maken mensen afspraken met elkaar om gedurende 40 dagen geen vlees te eten, geen alcohol te drinken omwille van eigen gezondheid maar ook uit respect voor het milieu of als voorbeeld voor hun kinderen en kleinkinderen.

    Wat uitgespaard wordt wil men Broederlijk Delen.

    Als christenen hebben we in deze samenleving meer dan ooit behoefte om te groeien naar een concrete eigen spiritualiteit. Meer dan in het verleden moeten we dat in verbondenheid met elkaar beleven, groeiend naar Pasen

    Ieder van ons zegt vaak: ‘we zouden er eens iets moeten aan doen. Maar ja….’

    Als geloofsgemeenschap werkt het stimulerend om zo’n project samen aan te pakken.

    Aswoensdag 10 februari om 18.30 uur nodigen wij u uit om in teken en gebed deze vastentijd samen te starten.