Lees hier de uitgave 2014 maart van het sint-pauluskrantje.

Vroege of late Pasen: begin februari worden de winkelrekken volgestouwd met karrevrachten (voorbarige) paaseitjes. 

Vastentijd zei je? Asdag?
Wat was dat ook alweer?
Oh ja, het begin van de krokusvakantie, bedoel je?

Natuurlijk ben jij lezer nog wel vertrouwd met de betekenis van deze Veertigdagentijd die in Vlaanderen al ruim 50 jaar verworteld is met de oproep van Broederlijk Delen tot solidariteit met het Zuiden.
De campagneslogan ‘Plant de toekomst’ focust op de ecologische tuinbouw in Senegal.
Onze solidariteit kan daartoe de broodnodige steun bieden .

Vasten is verbonden leven:

Allen in alles - alles in allen
zijn wij deel van Gods schepping.
Verbonden met alles en allen
zijn wij verantwoordelijk voor het grote geheel.
Vastentijd is een tijd ons gegeven
om opnieuw verbinding te maken
met onszelf, met de andere(n)
met de schepping, met God.

De veertigdagen voor Pasen zijn van ouds een tijd van bezinning en engagement.
Kort en krachtig samengebald verwoordt deze tekst onze opdracht voor de veertigdagentijd.
Van week tot week kunnen de liturgische teksten ons hierbij inspireren en ondersteunen.

Een hartelijke groet namens de redactie,

pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2014 februari van het sint-pauluskrantje.

 

‘De hemel heeft een bleke tint
van geheimzinnig ongeboren leven
dat overal en nergens is.’ (Hannie Michaelis)

Na de overvloed aan nieuwjaarsrecepties met al wat daarbij hoort aan jaaroverzichten, goede wensen en grootste plannen voor het nieuwe jaar, rijkelijk gekruid en overgoten met de onontbeerlijke hapjes en drankjes, kunnen we met nieuwe ademruimte en frisse moed van start gaan. 

Het is (nog) geen winter geweest, maar waar je ook kijkt, merk je hoe struik en bloem (voorbarige) lentekriebels vertonen. Weerkundigen en botanisten zeggen dat niet zozeer de temperatuur als wel het licht, die vroege bloei bevorderen.
En zou dat bij mensen niet net zo werken?
Zeg nu zelf, voel je het diep vanbinnen ook niet kriebelen nu de dagen lengen? Hangt de (februari)lucht niet vol belofte : vol van dat ‘geheimzinnig ongeboren leven’ zoals de dichteres het omschrijft.

Is het geen zegen deze korte maand te mogen beginnen met het feest van Lichtmis?
Het is een oude traditie dat ouders hun kinderen, jonge mensen hun liefde toevertrouwen aan Gods zegen op Lichtmis.
Jaar na jaar maken we er in onze geloofsgemeenschap een echt feest van voor jong en oud. Ook op 9 februari.
En de gewijde kaarsen neem je mee als een lichtbaken voor donkere momenten.

Omdat Pasen laat valt dit jaar(20 april), begint de vasten pas op 5 maart. Dat geeft voorgangers en liturgiegroepen wat extra ruimte om te herbronnen en die is best welkom. 

Namens het parochieteam 

pastoor Paul Scheelen 

Lees hier de uitgave 2014 januari van het sint-pauluskrantje.

‘Een kind werd ons geboren’.
Voila, in één zinsnede is alles gezegd.
Grandioos hoe Lukas God ten diepste begrijpt:
‘Een kind werd ons geboren’
Niets ter wereld is zo veelbelovend
en tegelijkertijd weerloos en kwetsbaar als een kind.
Zo en niet anders verschijnt de Allerhoogste op aarde.
Onvoorstelbaar ons geloof.

Niet God de machtige, niet de oordelende rechter, niet een God in den Hoge
maar God het schreiend kind zoekend naar onze moederborst.
God heeft ons nodig, kan niet leven zonder u en mij.
Opspringen zal Hij in onze schoot
en eindelijk zullen we naar mekaar durven glimlachen.

Een zalige Kerstmis vanwege de redactie,

pastoor Paul

Lees hier de uitgave 2013 december van het sint-pauluskrantje.

In de donkerste dagen van het jaar beginnen wij aan de Advent.

Tijd waarin wij vol verwachting uitzien naar het Licht van de wereld.

Doen we dat nog? Kunnen, durven we daar nog echt in geloven, op hopen? Klinkt het niet absurd en wereldvreemd: uitzien naar de vervulling van de belofte, de Beloofde, de Komst van het Kind?

En toch, toch leeft diep in ons de hunker naar licht, naar nieuw leven, naar een andere wereld. Toch is er een stem die zegt dat we die Advent niet mogen negeren. 

Want Advent heeft te maken met iets dat veel verder reikt en dieper gaat… Advent zegt iets over een wezenlijke grondtrek van ons bestaan: dat de situatie waarin je verkeert, nooit het laatste woord heeft. Bijna alle bijbelverhalen vertellen hoe met mensen onderweg nog iets kan gebeuren.

‘Een nieuw begin’ is een sleutelwoord in de Schrift. Er is altijd toekomst als je jezelf niet opsluit in het verleden. Advent nodigt ons uit dat te durven geloven. Advent heeft alles te maken met de vraag hoe je in het leven wil staan: onverschillig of ontvankelijk, zelfgenoegzaam of met open handen. Advent roept ons op tot zorgzame aandacht voor het kwetsbare, opdat de kwijnende vlaspit niet zou doven en het geknakte riet niet wordt gebroken. 

Ons december nummer, van harte, namens het parochieteam:
Jos Phlippo, Ludo Beersmans, Zr. Hadewych, Leo Van achter, Paul Scheelen