Lees hier de uitgave 2014 juni van het sint-pauluskrantje.

Geest

Het is allereerst een kwestie van zien en van open staan.
Een kwestie van tijd om achter de dingen nog het onvermoede grotere geheim te kunnen bespeuren.

Het mooiste van het leven kan alleen maar gegeven worden.
Je grijpt het niet.

Geest

Dat is een uitnodiging van God zelf om je leven te riskeren,
om keuzes te maken en moeilijkheden niet uit de weg te gaan.

Geest

Het is ook kracht voor dit alles.

Met de beste wensen voor een verfrissend Pinsteren,

van harte namens de redactie,

pastoor paul

Lees hier de uitgave 2014 april van het sint-pauluskrantje.

En zo gaan we de weg naar Pasca…

In het hart van Jezus' leerlingen woonden liefde en vrees tegelijk.
Liefde om wat Hij was voor hen, voor zovelen, voor alle mensen.
Nooit had een mens zó waar gemaakt wat Hij zei: de ontmoeting met Hem had hun leven omgekeerd.
Zij hielden veel van Hem, steeds meer, naarmate zij in Hem het definitieve antwoord zagen op de vraag naar de diepste zin van het menselijk bestaan.
Maar tegelijk waren zij ook bang. Bang voor de kracht, waarmee Hij optrok, voor de radicaliteit van zijn ondervraging, voor het mysterie dat in Hem verborgen was, voor Zijn relatie met Zijn vader, voor de mogelijke mislukking ook van heel Zijn werk.
Zij hadden de rust van de liefde nog niet doorleefd.

 

Het werden toen wondere laatste dagen, een triomfantelijke intocht.
De triomf van de liefdedienst was dichtbij - heel dicht - nog enkele vrienden bezoeken en dan die laatste maaltijd met de leerlingen.
Steeds weer die wondere gebaren en onthutsende woorden.
De voetwassing: doe evenzo, dient elkander.
En het breken van het brood, de laatste beker: doe dit om aan mij te denken.
En opnieuw begrepen zij niet dat deze wondere afscheidswoorden, het brood en de beker, tot het verraad van een van hen toe, de bevrijdende aankondiging waren van de laatste dingen die God met de mens zou beginnen.
Onmetelijke liefde en genegenheid voor zoveel goedheid en tegelijk onzeglijk verdriet en colère om zoveel onmacht in Hem verteerden hun hart. 

Leven als verrezen mensen
is de verrijzenis waarmaken iedere dag opnieuw,
in ieder leven dat groeien mag,
in iedere glimlach of vergiffenis,
in ieder mens die tot vrijheid en geweten komt.

Een hartelijke groet vanwege de redactie,

pastoor Paul Scheelen

 

Lees hier de uitgave 2014 maart van het sint-pauluskrantje.

Vroege of late Pasen: begin februari worden de winkelrekken volgestouwd met karrevrachten (voorbarige) paaseitjes. 

Vastentijd zei je? Asdag?
Wat was dat ook alweer?
Oh ja, het begin van de krokusvakantie, bedoel je?

Natuurlijk ben jij lezer nog wel vertrouwd met de betekenis van deze Veertigdagentijd die in Vlaanderen al ruim 50 jaar verworteld is met de oproep van Broederlijk Delen tot solidariteit met het Zuiden.
De campagneslogan ‘Plant de toekomst’ focust op de ecologische tuinbouw in Senegal.
Onze solidariteit kan daartoe de broodnodige steun bieden .

Vasten is verbonden leven:

Allen in alles - alles in allen
zijn wij deel van Gods schepping.
Verbonden met alles en allen
zijn wij verantwoordelijk voor het grote geheel.
Vastentijd is een tijd ons gegeven
om opnieuw verbinding te maken
met onszelf, met de andere(n)
met de schepping, met God.

De veertigdagen voor Pasen zijn van ouds een tijd van bezinning en engagement.
Kort en krachtig samengebald verwoordt deze tekst onze opdracht voor de veertigdagentijd.
Van week tot week kunnen de liturgische teksten ons hierbij inspireren en ondersteunen.

Een hartelijke groet namens de redactie,

pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2014 februari van het sint-pauluskrantje.

 

‘De hemel heeft een bleke tint
van geheimzinnig ongeboren leven
dat overal en nergens is.’ (Hannie Michaelis)

Na de overvloed aan nieuwjaarsrecepties met al wat daarbij hoort aan jaaroverzichten, goede wensen en grootste plannen voor het nieuwe jaar, rijkelijk gekruid en overgoten met de onontbeerlijke hapjes en drankjes, kunnen we met nieuwe ademruimte en frisse moed van start gaan. 

Het is (nog) geen winter geweest, maar waar je ook kijkt, merk je hoe struik en bloem (voorbarige) lentekriebels vertonen. Weerkundigen en botanisten zeggen dat niet zozeer de temperatuur als wel het licht, die vroege bloei bevorderen.
En zou dat bij mensen niet net zo werken?
Zeg nu zelf, voel je het diep vanbinnen ook niet kriebelen nu de dagen lengen? Hangt de (februari)lucht niet vol belofte : vol van dat ‘geheimzinnig ongeboren leven’ zoals de dichteres het omschrijft.

Is het geen zegen deze korte maand te mogen beginnen met het feest van Lichtmis?
Het is een oude traditie dat ouders hun kinderen, jonge mensen hun liefde toevertrouwen aan Gods zegen op Lichtmis.
Jaar na jaar maken we er in onze geloofsgemeenschap een echt feest van voor jong en oud. Ook op 9 februari.
En de gewijde kaarsen neem je mee als een lichtbaken voor donkere momenten.

Omdat Pasen laat valt dit jaar(20 april), begint de vasten pas op 5 maart. Dat geeft voorgangers en liturgiegroepen wat extra ruimte om te herbronnen en die is best welkom. 

Namens het parochieteam 

pastoor Paul Scheelen