Lees hier de uitgave 2014 februari van het sint-pauluskrantje.

 

‘De hemel heeft een bleke tint
van geheimzinnig ongeboren leven
dat overal en nergens is.’ (Hannie Michaelis)

Na de overvloed aan nieuwjaarsrecepties met al wat daarbij hoort aan jaaroverzichten, goede wensen en grootste plannen voor het nieuwe jaar, rijkelijk gekruid en overgoten met de onontbeerlijke hapjes en drankjes, kunnen we met nieuwe ademruimte en frisse moed van start gaan. 

Het is (nog) geen winter geweest, maar waar je ook kijkt, merk je hoe struik en bloem (voorbarige) lentekriebels vertonen. Weerkundigen en botanisten zeggen dat niet zozeer de temperatuur als wel het licht, die vroege bloei bevorderen.
En zou dat bij mensen niet net zo werken?
Zeg nu zelf, voel je het diep vanbinnen ook niet kriebelen nu de dagen lengen? Hangt de (februari)lucht niet vol belofte : vol van dat ‘geheimzinnig ongeboren leven’ zoals de dichteres het omschrijft.

Is het geen zegen deze korte maand te mogen beginnen met het feest van Lichtmis?
Het is een oude traditie dat ouders hun kinderen, jonge mensen hun liefde toevertrouwen aan Gods zegen op Lichtmis.
Jaar na jaar maken we er in onze geloofsgemeenschap een echt feest van voor jong en oud. Ook op 9 februari.
En de gewijde kaarsen neem je mee als een lichtbaken voor donkere momenten.

Omdat Pasen laat valt dit jaar(20 april), begint de vasten pas op 5 maart. Dat geeft voorgangers en liturgiegroepen wat extra ruimte om te herbronnen en die is best welkom. 

Namens het parochieteam 

pastoor Paul Scheelen 

Lees hier de uitgave 2014 januari van het sint-pauluskrantje.

‘Een kind werd ons geboren’.
Voila, in één zinsnede is alles gezegd.
Grandioos hoe Lukas God ten diepste begrijpt:
‘Een kind werd ons geboren’
Niets ter wereld is zo veelbelovend
en tegelijkertijd weerloos en kwetsbaar als een kind.
Zo en niet anders verschijnt de Allerhoogste op aarde.
Onvoorstelbaar ons geloof.

Niet God de machtige, niet de oordelende rechter, niet een God in den Hoge
maar God het schreiend kind zoekend naar onze moederborst.
God heeft ons nodig, kan niet leven zonder u en mij.
Opspringen zal Hij in onze schoot
en eindelijk zullen we naar mekaar durven glimlachen.

Een zalige Kerstmis vanwege de redactie,

pastoor Paul

Lees hier de uitgave 2013 december van het sint-pauluskrantje.

In de donkerste dagen van het jaar beginnen wij aan de Advent.

Tijd waarin wij vol verwachting uitzien naar het Licht van de wereld.

Doen we dat nog? Kunnen, durven we daar nog echt in geloven, op hopen? Klinkt het niet absurd en wereldvreemd: uitzien naar de vervulling van de belofte, de Beloofde, de Komst van het Kind?

En toch, toch leeft diep in ons de hunker naar licht, naar nieuw leven, naar een andere wereld. Toch is er een stem die zegt dat we die Advent niet mogen negeren. 

Want Advent heeft te maken met iets dat veel verder reikt en dieper gaat… Advent zegt iets over een wezenlijke grondtrek van ons bestaan: dat de situatie waarin je verkeert, nooit het laatste woord heeft. Bijna alle bijbelverhalen vertellen hoe met mensen onderweg nog iets kan gebeuren.

‘Een nieuw begin’ is een sleutelwoord in de Schrift. Er is altijd toekomst als je jezelf niet opsluit in het verleden. Advent nodigt ons uit dat te durven geloven. Advent heeft alles te maken met de vraag hoe je in het leven wil staan: onverschillig of ontvankelijk, zelfgenoegzaam of met open handen. Advent roept ons op tot zorgzame aandacht voor het kwetsbare, opdat de kwijnende vlaspit niet zou doven en het geknakte riet niet wordt gebroken. 

Ons december nummer, van harte, namens het parochieteam:
Jos Phlippo, Ludo Beersmans, Zr. Hadewych, Leo Van achter, Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2013 november van het sint-pauluskrantje.

"soms in november
geruisloos trekt de nevel op
tussen leven en dood"

Ik zie ze weer...

Even zie ik ze, zichtbaar als lieve lachende schimmen
en hier kan ik ieders voornaam noemen, troetelnamen fluisteren...
Ik zie de doden terug en zij zien mij,
ze kijken en bekijken mij zonder grenzen en ik weet weer dat zij er zijn -
binnen handbereik én onafzienbaar ver.
Ze zijn er zoals God er is, ik ben door hen omgeven, zij leven in mij.
Soms zie ik ze echt - heel even - tijdloos gelukkig. (Karel Staes)

Bij het begin van de novembermaand geven we je graag deze tekst van Karel Staes mee.
Hopelijk herken je er een spiegelbeeld in van je eigen ervaring.

De ‘gemeenschap der heiligen’ reikt veel verder dan een netwerk tussen mensen.
Over tijd en ruimte zijn wij verbonden in een grenzeloze kring van liefde.
En die liefdesband mogen wij vieren erop vertrouwend dat Liefde sterker is dan de dood.

Een hartelijke groet van Jos Phlippo,
Leo Van achter,
Zuster Hadewych,
Ludo Beersmans en Paul Scheelen