Lees hier de uitgave 2016 mei van het sint-pauluskrantje.

Met zijn vinger wees hij naar een krantenartikel over ‘koeien zonder papieren’ aan de Turks-Bulgaarse grens,
mensonwaardig behandeld.
Mailverkeer tussen kabinetten van alle bestuurlijke niveaus.
Ministers en ambassades ingeschakeld.
Achter het struikgewas, honderden spiedende ogen van vluchtelingen hoe het verder zou aflopen met deze koehandel, vooral met henzelf.

Naast mij zit Hisham. Een Syrische advocaat die opkwam voor slachtoffers van mensenhandel, gevlucht met vrouw en kind.
Hij vertelt hoe zijn land meer dan één miljoen vluchtelingen opving uit Libanon en Irak. Ze woonden in mijn huis, bivakkeerden in mijn tuin. We leefden samen met anders gelovigen, zonder énig probleem.
Ik doe nu alles om Nederlands te leren want mijn diploma telt hier niet, misschien wel mijn bachelor.
Ik doe vrijwilligerswerk in het protestants Centrum.

Dan begint onophoudelijk zijn mobieltje te flitsen.
‘Barrel bombs’ op Aleppo, kinderziekenhuis getroffen, dokters gedood. Elke nieuwe gsm-trilling brengt een rilling over zijn lijf.
Familie en vrienden twitteren hun angst.
Wie vermoordt onze kinderen en baby’s?
Dokter Maaz Wassen, onze enige overgebleven pediater in deze grootstad vermorzeld terwijl hij baby’s trachtte te redden uit de brand.
Het gesprek valt stil. De pijn is zo nabij.

Binnen enkele dagen Hemelvaart.
Beetje te letterlijk voor Aleppo.
Engelen, want zo zijn al die wezens die iets van God in zich dragen,
vragen waarom we naar de hemel staan te gapen.
Het laatste wat Hij hen zegenend had laten zien,
waren zijn gekwetste handen.
Hij liet hen niet zijn hielen zien, maar Zijn handen!
Naar hen en naar ons blijft Hij ze uitsteken, zegenend nabij.

In dit jaar van barmhartigheid een hartelijke groet namens de redactie: Erwin Vandecauter, Leo Van Achter, Marie-Paule Verhoeven, Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 april van het sint-pauluskrantje.

Vandaag is Zaventem, gekneld in een dwangbuis van veiligheid, aarzelend opengegaan.

In Brussel, rond een bloementapijt van stil gedenken, zongen duizend kelen tegen waanzin.

Bruno Derbaix schreef in Le Soir over een toffe leerling, Najim Laachraoui, intelligent, nieuwsgierig, vriendelijk en behulpzaam. En toch een moordende terrorist. Gegroeid uit een warm nest. Geen kleine crimineel, geen jongen zonder toekomst. Interesseerde de migratie ons dan zo weinig dat wij niet begrepen dat het normaal was dat een ‘gemengde jongere’ zijn afkomst en zijn godsdienst verkende, en daar begeleiding bij nodig had?

Onverschilligheid, spot omwille van Islamgeloof dreven hem naar internet, Wahibisme in de wijk, dominant aanwezig in boekhandels en in sommige moskeeën. Waarom heb jij je ideaal van een vreedzame ‘volmaakte godsdienst’ geruild voor barbaarsheid en verwoesting? Hoe heb je kunnen doden, Najim? Ik ben woedend op jou.

Maar tegelijkertijd: waarom tolereren wij in het onderwijs het immobilisme? Waarom scheppen we zo weinig ruimte om van gedachten te wisselen, om over ideeën te praten? Naar hen te luisteren? Hoe hebben we een wereld laten ontstaan waarin zo weinig over godsdienst wordt gepraat? Nu rouwen we maar we zullen ook moeten nadenken wat voor spirituele diepte we kunnen aanreiken? De ‘Naijims en de ‘anderen’, blijven we hen als vreemden zien?

Ook dit zijn wezenlijke vragen voor onze geloofsgemeenschap van Sint-Paulus. In de 17-18e eeuw schonk liturgie en artistieke begaafdheid een antwoord op essentiële levensvragen, oorlogsgeweld, levenszin, levenshunker, gelovig vertrouwen. Hoe hertalen we de gedreven dynamiek van ons geloven tot een begerenswaardig project, tot een persoonlijke bron van hoop, tot een maatschappelijk streven naar gerechtigheid?

Graag ons krantje van april, u aangeboden.

Hartelijk vanwege onze redactieploeg,
Erwin Vandecauter, Leo Van achter, Marie-Paule Verhoeven.

Pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 maart van het sint-pauluskrantje.

Het moderne kunstwerk van Ramirez, Utopia,
in de binnentuin van St.-Paulus,
krijgt meer en meer aandacht vooral bij valavond.
Vanuit de container, beeld van menselijke ontwaarding,
lichten woorden op als empathie, barmhartigheid,
gedeelde tafel, presentie, thuis...
Doorheen fluïde figuren, geknakt, soms omarmend, gevleugeld,
zoekt het licht weerkaatsing.

Bijbelse beelden duikelen dan in je op.
Het uitdagend vuur,
dwars doorheen verscheurende dorens van ‘het braambos’.
Israël kende nog geen containers
maar wel deportatie, vluchten, radeloos op zoek naar een plek grond
en toekomst voor je kind.
Zal broeder Mozes achteruitdeinzen voor dit vuur?

Het is een verhaal van aarzelen zoals op onze dagen,
lees het maar na in Exodus,
een verhaal van ontkenning, verantwoordelijkheid afschuiven,
onmacht veinzen, weglopen van je diepste roeping.
Wat moet dat met het licht uit de container?
Zijn we niet zelf verlicht?
Alhoewel, nu je het zegt: waren er geen drie grote woorden in de Franse revolutie. Ik hoor er nog maar één dat standhoudt: vrijheid.
Zijn ‘gelijkheid’ en ‘broederlijkheid’ verdampt in ons verlicht bestaan?

Voormalig Europees president Van Rompuy gaat deze dagen in talloze zalen opnieuw vertellen waar onze Europese roots lagen.
Niet in het verlangen naar sterke economie maar in de krachtige wil om elke oorlog uit te bannen en dit door verzoening.

Professor Jan De Maeseneer zal wel even geschrokken zijn van de reacties op zijn opiniestuk rond een onderzoek bij toekomstige artsen.
Nog maar elf procent van de studenten wil huisarts worden, ontdekte hij, maar opvallend was dat de meesten zich aansloten bij het “individueel schuldmodel”. ‘Wie niet succesvol is heeft zijn best niet gedaan’.
Woordjes als “mededogen- empathie” kwamen niet voor het voetlicht.

Na een eerste gulp van negatieve reacties ontstond er toch stilaan een boeiend doordenken, inspirerend.
Hoe kan de kreet uit de container ons verdiepen om bewuster onze Joods-Christelijke roots te herontdekken
en de Opstand van Pasen te begrijpen?

Namens de redactieploeg, een hartelijke groet,
pastoor paul scheelen

Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen en te delen.
Tijd om dichter bij jezelf te komen.
Tijd om naar anderen te gaan.
Tijd om God terug op het spoor te komen.
Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

In onze samenleving maken mensen afspraken met elkaar om gedurende 40 dagen geen vlees te eten, geen alcohol te drinken omwille van eigen gezondheid maar ook uit respect voor het milieu of als voorbeeld voor hun kinderen en kleinkinderen.

Wat uitgespaard wordt wil men Broederlijk Delen.

Als christenen hebben we in deze samenleving meer dan ooit behoefte om te groeien naar een concrete eigen spiritualiteit. Meer dan in het verleden moeten we dat in verbondenheid met elkaar beleven, groeiend naar Pasen

Ieder van ons zegt vaak: ‘we zouden er eens iets moeten aan doen. Maar ja….’

Als geloofsgemeenschap werkt het stimulerend om zo’n project samen aan te pakken.

Aswoensdag 10 februari om 18.30 uur nodigen wij u uit om in teken en gebed deze vastentijd samen te starten.