Lees hier de uitgave 2018 december van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje december 2018

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

De gele hesjes duiken overal op.
Er leeft iets in de onderbuik.
Een op vijf kinderen loopt in de buitenbaan.
Populistisch gedachtengoed en uitsluiting verovert specifieke christelijke landen.
Verplegend personeel in Jemen verzorgt tegen beter weten in
zieltogende kinderlijfjes terwijl zij zichzelf zien wegdeemsteren
in dat oeverloos geweld.

 
Het eerste woord op de eerste bladzijde van de bijbel is een schreeuw tegen chaos.  “het worde licht”.
Ze noemde die kreet niet God, dat deden de theologen.
Ze noemde die kreet: “AHAVA”. Letterlijk vertaald “Verlangen om lief te hebben” . Wie in dat goddelijke verlangen durft staan als mens
weigert bestaansrecht te geven aan negativiteit.
 
Adventstijd.
Je ziet dan twee levenshoudingen:
- afwachten: wegkruipen, plat achterover gaan, kribbig en somber worden, vooral niets doen en kritiseren, angstig zelfbehoud.
- verwachten: dan krijg je iets van de alertheid van een jonge moeder.       Jawel bezorgd maar alles ademt activiteit, de toekomst lonkt, je gaat niet op de loop voor eigen verantwoordelijkheid. Je beleeft een dankbare vreugde maar beseft dat het pijn zal doen.
 
Wat is het mooi wat Paulus schreef voor de liturgie van de eerste adventszondag:

“Broers, zussen,
Moge de Heer u overvloedig doen toenemen in grote fijngevoeligheid 
en liefde voor elkaar zoals ook mijn respect uitgaat naar u.
Hij sterke uw hart, zodat gij onberispelijk zijt en heilig.”

 
Heilig betekent heel. Gene halve mens maar vooral iemand die heelt.
En dan gebruikt Paulus een mooi woord. ‘Wandel met God’, met zijn geestkracht.
 
Deze dagen zullen we de chrysanten vervangen door kerstrozen
maar ook de adventskaarsen aansteken tegen beter weten in.
Want Hij die ‘enkel verlangen is om lief te hebben’ nodigt ons uit om intenser dan voorheen ons op te richten, de kop omhoog.
“Zorg er voor dat uw geest niet afstompt.”
 
Vier weken van toeleven naar de geboorte van Jezus,
of beter gezegd: naar de menswording van Jezus.
Geboren worden we allemaal,
maar mens worden, dat is een ander verhaal.

               Namens de redactieploeg,

               Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje januari 2019

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

Driekoningen is de limiet.
Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
Jaren later ben je misschien blij,
dat het hele gedoe weer achter de rug is.
Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

 Zie die opgebouwde spanning,

die hunker om eigen rijkdom te delen
maar ook die open handen gericht
naar die broze aanwezigheid van God.
En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

 

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
Nog even en de vlucht begint.

Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 juli van het sint-pauluskrantje.

Ik neus nog al eens graag rond in oude kerkjes,
met de geur van vocht en kaarsen en de sporen van eeuwenlang zoeken naar Gods houvast.

Zo stond ik overlaatst voor zo’n pijnlijk beeld
van de heilige Sebastiaan, gedrumd in een stoffige hoek.
Tientallen pijlen in zijn borst
maar ook afgeketste pijlen aan zijn voeten.

Je denkt dan: waarom werd zo’n bloederig tafereel, midden een gemeenschap geplaatst? Wat ervaarden mensen daarbij?

Hoe primitief Sebastiaan ook uitgebeeld,
steevast staat hij te glimlachen.
Zwaar verwond, maar niet ten diepste geraakt.
Sommige pijlen vallen naar beneden,
ketsen af op iets veel diepers en intenser in hem?

Dit beeldje had dus bij mensen alles te maken met veerkracht,
met het zoeken naar spiritualiteit,
naar een diepere waarde, waarop de rest afketst.

Doorheen eeuwen werd deze figuur een gelovige uitdaging om midden de onmenselijkheid van elke tijd,
de moed te ontwikkelen in verzet te komen tegen pijnpunten in onze samenleving. En dit met de nodige tegenkantingen.
Hoe kan je de ‘vooroordelen die je binnen jezelf optrekt’ afbreken,
ontdekken dat onderlinge afhankelijkheid niet altijd een zwakte is maar een sterke kracht?

Kijk! Sebastiaan is wat in de hoek gedrumd zoals het humanisme van een Gandhi, een Mandela, een Don Helder Câmara ook wat zieltogend in de vergeetput van de geschiedenis gewurmd werd als uiterst naïef.
Maar ook een tegenbeweging is nu bezig. Een zoektocht naar nieuwe spiritualiteit bij gelovigen en anders gelovigen.

Of wat zo’n oud beeldje van Sint Sebastiaan,
met pijlen er in en pijlen er naast, ons allemaal kan vertellen.

Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 juni van het sint-pauluskrantje.

We leven in een tijd van post-Truth.
Het liegen gebeurt niet langer heimelijk maar versiert elk optreden om een populistisch publiek te charmeren.
Wie tegengas geeft als rechter, kerk, journalist of wetenschapsmens is nep. Met een flinke ‘handshake’ maak je duidelijk dat de opwarming van de aarde je laatste zorg is en dat nieuwe, ondoordringbare muren moeten opgetrokken worden om het eigen volk ‘great’ te maken.
De grootste hongercrisis sinds de tweede wereld oorlog,
de ongebreidelde vluchtelingenstroom voor wapengeweld
kon de ‘fantastic weapon deal’ met de Saoedi’s niet verpesten.
Als een inktvlek verspreidt zich deze ideologie,
gestoeld op leugens, voorgekauwd, getwitterd, goedkoop bedrog.

Zijn we bedrogen in ons verlangen dat menselijke ontwikkeling en wetenschap de wereld humaner zou maken?
Hoe klonk het weer, die Pinksterhymne?
Een uitdagend lied van protest.

‘Kom, Schepper Geest
Bewaar in ons de schroom van woorden en gebaren
die behoedzaam mensen aanraken.
Drenk onze ziel in stilte en omgeef ons met de zachte bries
waarin wij opkijken naar uw aangezicht
dat we bespeuren in de ogen van de ander.

Waaraan zullen we jouw aanwezigheid herkennen,
God die on­grijpbaar aanwezig bent in mijn bestaan?
Ik zal je aanwezig weten, Geestkracht die hoogste gave bent,
telkens jij de kans krijgt om in mij los te wriemelen
wat er aan schoonheid bedolven ligt, diep in mijn hart.
Ik zal je vooral aanwezig weten telkens als jij mijn plannen dwarsboomt en mij uitdaagt om mijzelf te heroriënteren,
hoe pijnlijk ook.

"Kom, Schepper, Geest
daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
priem uw stralen doorheen het banale van elke dag.
Gij die riep: het worde licht in het leven van mensen,
gij inspireerde altijd opnieuw profeten om recht te veren
en macht en bezit en alles wat vastgekoekt zat
opnieuw te vullen met een stroom aan mededogen.
Tegen elke leugen,
“Kom, Schepper, Geest.

Namens de redactieploeg:
Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

Paul Scheelen