Tijd om te bezinnen, te veranderen, te vernieuwen.
Tijd om stil te staan, te bidden, verder te gaan.
Tijd om te luisteren, te kijken, te voelen, te handelen en te delen.
Tijd om dichter bij jezelf te komen.
Tijd om naar anderen te gaan.
Tijd om God terug op het spoor te komen.
Tijd om los te laten wat doodt en verslaaft.
Tijd om terug vast te nemen wat leven en toekomst geeft.

In onze samenleving maken mensen afspraken met elkaar om gedurende 40 dagen geen vlees te eten, geen alcohol te drinken omwille van eigen gezondheid maar ook uit respect voor het milieu of als voorbeeld voor hun kinderen en kleinkinderen.

Wat uitgespaard wordt wil men Broederlijk Delen.

Als christenen hebben we in deze samenleving meer dan ooit behoefte om te groeien naar een concrete eigen spiritualiteit. Meer dan in het verleden moeten we dat in verbondenheid met elkaar beleven, groeiend naar Pasen

Ieder van ons zegt vaak: ‘we zouden er eens iets moeten aan doen. Maar ja….’

Als geloofsgemeenschap werkt het stimulerend om zo’n project samen aan te pakken.

Aswoensdag 10 februari om 18.30 uur nodigen wij u uit om in teken en gebed deze vastentijd samen te starten.

Lees hier de uitgave 2016 februari van het sint-pauluskrantje.

‘De hemel heeft een bleke tint
van geheimzinnig ongeboren leven
dat overal en nergens is.’
Hannie Michaelis

Na de overvloed aan nieuwjaarsrecepties met al wat daarbij hoort aan jaaroverzichten, goede wensen en grootste plannen voor het nieuwe jaar, rijkelijk gekruid en overgoten met de onontbeerlijke hapjes en drankjes, kunnen we met nieuwe ademruimte en frisse moed van start gaan.
Het is (nog) geen winter geweest, maar waar je ook kijkt, merk je hoe struik en bloem (voorbarige) lentekriebels vertonen. Weerkundigen en botanisten zeggen dat niet zozeer de temperatuur als wel het licht, die vroege bloei bevorderen.
En zou dat bij mensen niet net zo werken? Zeg nu zelf, voel je het diep vanbinnen ook niet kriebelen nu de dagen lengen? Hangt de (februari)lucht niet vol belofte : vol van dat ‘geheimzinnig ongeboren leven’ zoals de dichteres het omschrijft.

Ik heb het een parabel genoemd, die onbaatzuchtige inzet voor de Sint-Paulusgemeenschap,
mensen die deugd hebben aan elkaar, aan de liturgie, aan zorg voor anderen, aan ontmoeting.
Die warm lopen om de schoonheid van de kerk niet alleen te delen,
maar effectief spiritueel, materieel en financieel toekomst mogelijk te maken.
Een verhaal van met stoelen sleuren,
het met elkaar grondig oneens zijn,
het onthaal verzorgen, kou lijden, rouw nabij zijn,
veiligheid garanderen,
eucharistisch samenzijn beleven.
Een wonderbaar, aantrekkelijke parabel in de stad.

En nu die vastentijd.
de luiken openzwaaien
en vastgeroeste denkbeelden bevragen.
Speuren naar dat liefdesvisioen
dat Jezus leven zo bezielde.
Beseffen dat je hoeder bent van je broer
en dat leven alles te maken heeft
met het wonder van het delen..

Een hartelijke groet van het parochieteam,
pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 januari van het sint-pauluskrantje.

We wensen ieder van harte 366 geluk-delende dagen toe.
Ja, een dag extra.

Magisch jaar zeggen jonge mensen tegenwoordig.
De bijbel heeft het niet over koningen maar over wijzen.
Mensen die op zoek gaan, durven achterlaten, in beweging komen.

Merkwaardig. Uit het Oosten, sjokten vreemdelingen op zoek naar levensvervulling. Het schijnt van alle tijden te zijn.
Beetje gek dat Mattheüs hen wijzen noemt.
Hebben ze ons iets te vertellen?
Hoogst onaangenaam wordt het als deze wijzen de notabelen en politiekers ondervragen rond hun diepste levensverwachting of hun Europese waarden. Zo iets maakt zenuwachtig.
Want, zo knipoogt Matteüs,
het licht was wel uit in die stad van zelfgenoegzaamheid en eigen dunk.
En de Herodessen voelen nattigheid.
Moeten we de verdragen van Genève niet opnieuw in vraag stellen?
Heel snel zal er een hemeltergende schreeuw doorheen Betlehem opklinken.
Is het Calais, is het de Turkse grens? Hoeveel verdronken vandaag?

En zeggen dat het allemaal gekomen is met het licht van één enkele ster. Maar zo begint het geloofsverhaal van mensen altijd.
Met een vonk die op een bepaald moment, meestal heel onverwacht, te midden van banale dagelijkse gebeurtenissen,
inslaat in het hart van een mens.
En dat moment, dat plotse vermoeden dat er meer is in het leven dan wij bevroeden, vormt de aanzet tot een persoonlijke zoektocht naar het geluk en tot maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Wijzen zijn mensen die durven knielen en uit handen geven.
Dat ontdekken is een feest van openbaring.
God breekt door. Een Godskind wordt gebaard in jou.

Namens het team van Sint-Paulus
Jos Phlippo en pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2015 december van het sint-pauluskrantje.

Zondag … een tweede adventskaars. De tijd dringt….
Advent betekent : ‘dat wat naar je toekomt’, ‘je toekomst’.

Verwachten en uitzien… kracht in mensen.
Meer dan een mooie droom.
Stille kracht om je te wagen aan tegenstroom,
tegen al het genadeloze en ontmenselijken in.

Verwachten en uitzien: het drijft miljoenen mensen vooruit om oorlog en geweld te ontvluchten,
op zoek naar vrede, rust, een toekomst voor hun kinderen.

Verwachten en uitzien daagt ons uit, drijft ons voort
om hen recht en kracht en onderdak te schenken .
Doen wat God zou doen. Omzien naar wie achter blijft.

Oude profeten van Israël: Jeremia, Baruch, Sefanja en Micha, vuren ons aan. Daar heb je evangelist Lucas, wiens ‘blijde boodschap’ in het leesrooster van het C-jaar centraal staat. Een gedrevene die leeft te midden van grote culturele verscheidenheid, snijpunt van het joodse monotheïsme en het hellenistische denken.

Hij beseft ten volle dat het geloof in Christus niet vanzelfsprekend is. Toch raakt hij het hart van mensen.
Brengt heilsboodschap op mensenmaat.

Wie Lucas beter wil leren kennen in tekst en context is van harte welkom op de drie Bijbelavonden. (zie pg 6)

Misschien hebt u ook de Nocturne: “St.-Paulus tegen armoede” beleefd. Schitterend toch die inzet van velen.

Neus ondertussen rustig in ons krantje.

Hartelijke groet namens het parochieteam,

Jos Phlippo en Paul Scheelen