Lees hier de uitgave 2017 juni van het sint-pauluskrantje.

We leven in een tijd van post-Truth.
Het liegen gebeurt niet langer heimelijk maar versiert elk optreden om een populistisch publiek te charmeren.
Wie tegengas geeft als rechter, kerk, journalist of wetenschapsmens is nep. Met een flinke ‘handshake’ maak je duidelijk dat de opwarming van de aarde je laatste zorg is en dat nieuwe, ondoordringbare muren moeten opgetrokken worden om het eigen volk ‘great’ te maken.
De grootste hongercrisis sinds de tweede wereld oorlog,
de ongebreidelde vluchtelingenstroom voor wapengeweld
kon de ‘fantastic weapon deal’ met de Saoedi’s niet verpesten.
Als een inktvlek verspreidt zich deze ideologie,
gestoeld op leugens, voorgekauwd, getwitterd, goedkoop bedrog.

Zijn we bedrogen in ons verlangen dat menselijke ontwikkeling en wetenschap de wereld humaner zou maken?
Hoe klonk het weer, die Pinksterhymne?
Een uitdagend lied van protest.

‘Kom, Schepper Geest
Bewaar in ons de schroom van woorden en gebaren
die behoedzaam mensen aanraken.
Drenk onze ziel in stilte en omgeef ons met de zachte bries
waarin wij opkijken naar uw aangezicht
dat we bespeuren in de ogen van de ander.

Waaraan zullen we jouw aanwezigheid herkennen,
God die on­grijpbaar aanwezig bent in mijn bestaan?
Ik zal je aanwezig weten, Geestkracht die hoogste gave bent,
telkens jij de kans krijgt om in mij los te wriemelen
wat er aan schoonheid bedolven ligt, diep in mijn hart.
Ik zal je vooral aanwezig weten telkens als jij mijn plannen dwarsboomt en mij uitdaagt om mijzelf te heroriënteren,
hoe pijnlijk ook.

"Kom, Schepper, Geest
daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
priem uw stralen doorheen het banale van elke dag.
Gij die riep: het worde licht in het leven van mensen,
gij inspireerde altijd opnieuw profeten om recht te veren
en macht en bezit en alles wat vastgekoekt zat
opnieuw te vullen met een stroom aan mededogen.
Tegen elke leugen,
“Kom, Schepper, Geest.

Namens de redactieploeg:
Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 mei van het sint-pauluskrantje.

Het is als de lente. De botten zwellen als jonge moeders.

Het leven barst open, niet tegen te houden,
ondanks maartse buien en aprilse grillen.
Een diepe, niet te doorgronden stuwkracht.

Pasen is de eerste aanzet voor die aanstekelijke vrijheid om mensen te doen leven,
te doen opstaan vanuit een gedreven Levensbron
die we zo achteloos God noemen, Grenzeloze liefde,
Draagkracht van ons bestaan.

Waarachtig opstandingsgeloof is zo rijk, vordert op en geeft hoop.
De liturgie neemt rustig de tijd.
De leerlingen moeten tot zichzelve komen ...
Vijftig dagen van twijfel, samen scholen,
ramen en deuren gesloten.
Dwars door gewonde handen, genagelde voeten
Gods levensadem ontdekken, dat moeten zijn leerlingen doen.
De Roeach van God, zijn levensbries, begeesterend laten waaien als diepste bron van vrede.
En dan de ramen opengooien ...

Zo wordt het mei.

Hartelijke groeten vanwege de redactie,

Erwin, Marie-Paul, Leo en Paul

 

 

Donderdag 13 april - Witte Donderdag: 

  • Om 19.00u Intieme avonddienst met voetwassing en Laatse Avondmaal.

Vrijdag 14 april - “Goede Vrijdag”:

  • Om 15.00u Kruisweg in de kerk , gevolgd door de Kruisverering.
  • Om 16.30u Goede Vrijdagtocht vertrek vanuit de kathedraal en eindigen in St.-Jacob.

Zondag 16 april - Hoogfeest van Pasen:

  • Om 10.30u Plechtige Paasviering voorgegaan door Pastoor Paul Scheelen. Wijding van water en Paaskaars. Hernieuwing van de doopbeloften.

Muzikale omlijsting St.Paulus Camerata, en Sinfonietta olv. Ivo Venkov.
Aan het orgel Nicolas De Troyer titularis.

Uitvoering van de “Theresienmesse” van Joseph Haydn.

NB. Met Pasen geen kindernevendienst

Lees hier de uitgave 2017 april van het sint-pauluskrantje.

Dit jaar zal de Paashaas, met hoofdletter,
de vakantie afsluiten.
De kinderen zullen zijn eitjes rapen.
Je moet hen toch iets mysterieus aanbieden
dat het leven omhult:
een ei leggende Lepus europaeus.
Een aai factor die niets oproept, tot niets engageert.
So what!!

Doorheen het leven van elke dag, de gebeurtenissen,
het lief hebben, de littekens, groeit bij vele mensen een vertrouwen, een niet te vatten mysterie dat uitdaagt om zin te geven, open te komen voor gerechtigheid en schoonheid.
Een oproep om te gaan staan in de eigen waarheid.
Je weet je verantwoordelijk voor elkaar, voor hongerende kinderen in deze wereld,
voor de schepping, vanuit een Stem achter de dingen, vanuit een Gij, zo transcendent en zo nabij.

Vanuit dit diepe aanvoelen heb je in elke lente behoefte om in gelovige gemeenschap Pasen te vieren. Pasca in het Hebreeuws betekent: “In het voorbijgaan”.
Het is een merkwaardige term, altijd in de bijbel gebruikt voor God die ziet in het voorbijgaan.
Alles draait rond “de blik” waarmee men, geëngageerd, om zich heen kijkt.
Als Gods zoon ons voorbijgaat begint Hij het levensbrood te delen op Witte Donderdag,
neemt alle consequenties op zich op Goede Vrijdag, beleeft op Pasen dat God ‘ja’ zegt op zijn leven in de opstanding..
Het feest van Pasen heeft niets te maken met een lijk dat plots uit de kast komt maar met een kantelmoment waardoor al het goede, in de grijnslach van de samenleving terecht gekomen, boven het onbegrip wordt opgetild tegen de logica van de wereld in. Waar het leven meedogenloos tegen de muur werd gesmeten, wordt een nieuwe horizon geopend door een Liefde die sterker is dan al wat het leven vernietigt.
Of zouden we het toch maar braafjes houden bij een ei-leggende, mysterieuze haas.

Hartelijke groet vanwege de redactie,

Paul Scheelen