Maandag, feest van Maria-Tenhemelopneming, trekken we in Sint-Paulus weer alle registers open!

Er is die schitterende uitvoering van de messe à l’honneur de Saint Cécile” van Charles Gounod door orkest Musici Dominicanorum en het koor “Dechorale”. Aan het orgel speelt Nicolas De Troyer  - orgeltitularis. De algemene leiding is in handen van gastdirigent Paul Dinneweth.

Velen van ons vinden in het "Ja-woord" van Maria een onuitputtelijke bron voor eigen kracht.

Het vreugdevol gekregen leven in haar schoot, leven dat van God komt, het breekt haar hart open, ze snelt naar buiten.

Wie God bemint kan zich niet weerhouden om zich ook het lot van anderen aan te trekken, wie ze ook zijn, en je doet dat met spoed.

Midden in een groeiende cultuur van de dood, leven we in deze stad met haar vragen en haar hoop.

We kijken met kinderlijk vertrouwen op naar die dienende Madonna, teken van Gods betrokkenheid.

Waarachtig leven is immers zorg dragen voor elkaar en.... het doen met spoed.

Moge Maria een zegen zijn voor velen, voor ieder van ons

P. Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 juli van het sint-pauluskrantje.

Op het laatste momentje heb ik mijn belastingbrief ingevuld.
Alles wat ik kon aftrekken heb ik zorgvuldig genoteerd.
De codes mooi overgezet.
Hopelijk, krijg ik van alles terug.
Over de Rode Duivels moet ik me geen zorgen meer maken.
Nu kan de vakantie beginnen.

Plots is het leven veranderd. Kinderen hoeven niet meer naar school.
Op de autowegen: caravans en zwaar beladen wagens met bagage.
We trekken naar elders, willen er tussenuit om dingen te doen die we anders niet kunnen doen, om bepaalde plaatsen te bezoeken.
Soms meer dan stress. Deze veertien dagen dienen volgepropt.
Sommigen gaan op kamp met kinderen, met gehandicapten of op pelgrimstocht zoals gisteren nog iemand van de stadsdiensten zei: ‘ik ga drie weken trekken naar Compostella. Niet langs de normale route, die is te druk”.

Vakantie!


Wat sleuren we toch allemaal mee, soms jaren: dingen die we niet kunnen vergeten, vergeven, woorden die nooit gezegd werden. Beslissingen nooit genomen.
Een ballast van ingewikkelde relaties die ons ‘s nachts wakker houden.
“Laat het achter” zei Jezus “leef eens vanuit gastvrijheid om te genieten van mensen. Eet met hen, drink met hen, luister naar hen, leer van hen. Laat los.
En je eerste verlangen voor jezelf maar ook voor anderen moet “vrede” zijn.”

Een hartelijke groet namens onze redactieploeg:
Erwin Vandecauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 juni van het sint-pauluskrantje.

Ze stonden rond het gedachtenis-kunstwerk van de “onbekende vluchteling” in de tuin van Sint-Paulus: enkele protestante pastores uit Ruanda, een dominee en een verantwoordelijke van De Loodsen.

“700 verdronken vluchtelingen deze week”.

Een fait divers, overspoeld door stakingen en verkeershinder. Een moment van even schrikken, stil worden en biddend toevertrouwen.

Ondertussen merkwaardige debatten over het behoud van Europese Christelijke waarden, terwijl elke verwijzing naar onze Christelijke wortels geweerd werd in het Europese handvest.

Identificeert men christendom met anti-Islamitisch?

Groot protest van zogezegd humanisten tegen de dialoog in de scholen. Katholiciteit moet gewaarborgd worden. Mooi is dat. Maar vanuit welke geest komen deze benaderingen?

Of is er een zekere vrees dat het zoeken naar diepere spiritualiteit bij Christenen en Moslims - maar ook bij agnoste - sterkere vragen zou stellen aan onze moderne samenleving waar God geen plaats meer heeft?

Iemand schreef nog in zijn column:’ wij hebben eerder een draagvlak nodig dan softe dingen als barmhartigheid’.

Is dat zo?

Vertelt ons draagvlak dan van ontvankelijkheid, ontmoeting, uitdaging om te vergeven, leven met aandacht? Wat hebben we nood aan een krachtige spiritualiteit boven willekeur.

Met deze bedenkingen gaan we de zomer in - met een hartelijke groet vanwege de redactie,

Erwin Vandecauter, Leo Van achter, Marie-Paule Verhoeven en pastoor Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2016 mei van het sint-pauluskrantje.

Met zijn vinger wees hij naar een krantenartikel over ‘koeien zonder papieren’ aan de Turks-Bulgaarse grens,
mensonwaardig behandeld.
Mailverkeer tussen kabinetten van alle bestuurlijke niveaus.
Ministers en ambassades ingeschakeld.
Achter het struikgewas, honderden spiedende ogen van vluchtelingen hoe het verder zou aflopen met deze koehandel, vooral met henzelf.

Naast mij zit Hisham. Een Syrische advocaat die opkwam voor slachtoffers van mensenhandel, gevlucht met vrouw en kind.
Hij vertelt hoe zijn land meer dan één miljoen vluchtelingen opving uit Libanon en Irak. Ze woonden in mijn huis, bivakkeerden in mijn tuin. We leefden samen met anders gelovigen, zonder énig probleem.
Ik doe nu alles om Nederlands te leren want mijn diploma telt hier niet, misschien wel mijn bachelor.
Ik doe vrijwilligerswerk in het protestants Centrum.

Dan begint onophoudelijk zijn mobieltje te flitsen.
‘Barrel bombs’ op Aleppo, kinderziekenhuis getroffen, dokters gedood. Elke nieuwe gsm-trilling brengt een rilling over zijn lijf.
Familie en vrienden twitteren hun angst.
Wie vermoordt onze kinderen en baby’s?
Dokter Maaz Wassen, onze enige overgebleven pediater in deze grootstad vermorzeld terwijl hij baby’s trachtte te redden uit de brand.
Het gesprek valt stil. De pijn is zo nabij.

Binnen enkele dagen Hemelvaart.
Beetje te letterlijk voor Aleppo.
Engelen, want zo zijn al die wezens die iets van God in zich dragen,
vragen waarom we naar de hemel staan te gapen.
Het laatste wat Hij hen zegenend had laten zien,
waren zijn gekwetste handen.
Hij liet hen niet zijn hielen zien, maar Zijn handen!
Naar hen en naar ons blijft Hij ze uitsteken, zegenend nabij.

In dit jaar van barmhartigheid een hartelijke groet namens de redactie: Erwin Vandecauter, Leo Van Achter, Marie-Paule Verhoeven, Paul Scheelen