Lees hier de uitgave 2018 mei van het sint-pauluskrantje.

Minder dan veertien dagen had de lente nodig om onstuitbaar en jong een nieuwe wereld te scheppen.

Timmermans zou schrijven: “de botten zwollen als jonge moeders, de verdeegd-gezeten wereld barstte open”.

Nog even en we lezen het oude pinksterverhaal in de kerk.
Wanneer dat woordje ‘kerk’ valt, krijgen we een zorgelijk blik, wellicht terecht. Maar hoe anders is het begonnen, in lichterlaaie, met vlam en vuur, mensen begeesterd. ‘Iets’ in mensen. Ja, ‘iets’.
Een kracht, een intuïtie tegen alles wat versteend en koud is.
‘Iets’ in mensen, Gods hunker, beeld, Gods taal in mensen. Scheppingskracht.
In het Pinksterverhaal roepen omstanders vol verbazing: “Hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?”.
Is ‘moedertaal’ niet: de taal van de liefde, de taal van het hart?
Is het ook de taal van onze gemeenschap?
Paulus beschrijft dat ‘iets’ in mensen: “De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.” (Gal. 5, 22-23)
Dat is heel wat maar met dit visioen is alles begonnen. Geen ingewikkelde discussie rond wie of wat Gods Geest is maar wel de vraag of we ons die moedertaal hebben eigen gemaakt.
Pinksteren is niet het feest van de volle oogst, maar van de eerstelingen. Dingen laten groeien, koesteren, met elkaar delen. Stappen zetten met scha en schande. Gloed in de as ontdekken, aanblazen, zorgen dat het niet uitdooft.

Vandaag hebben kinderen enthousiast in onze kerk gezongen.
Bezoekers worden langs kunstwerken betrokken bij een dieper verhaal.
Aandacht voor sociale nood wordt vanzelfsprekender maar ook de zorg voor de eigen geloofsgemeenschap.
Met velen werken we aan een ‘begeesterende barok’. We studeren, facebooken, geven lezingen, beluisteren liturgie vanuit de begeestering van J.S. Bach, J.D. Zelenka en bezongen eerbied voor Gods uitdagende transcendentie.
Zoveel tekenen van ‘eerstelingen’, nieuwe lente.


"Kom, Schepper, Geest
daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
priem uw stralen doorheen
het banale van elke dag.
Breek opnieuw die hemel open
boven onze hoofden
en laat die stem weer klinken
waardoor wij opgetild worden,
groter dan ons eigen bange hart.”

Namens de redactie, Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2018 juni van het sint-pauluskrantje.

We zullen het geweten hebben want vanaf 25 mei trad de vernieuwde Europese privacywetgeving in werking. Het had iets van de overvloed van het Barokjaar. De mails tuimelden over elkaar in jullie box.

En waarschijnlijk hebben jullie vaak gedacht: ach, ze sturen nog wel eens een bericht met de vraag om aan te melden. We slapen er nog een nachtje over. We zien nog wel! 

Op de een of andere manier hebben wij ooit vernomen of een berichtje ontvangen dat jullie op de hoogte wensten te blijven van de vieringen en activiteiten van de St.-Paulusgemeenschap.

Dat was inderdaad een wijs besluit.

Maandelijks stuurden we jullie het Sint-Pauluskrantje of brachten jullie op de hoogte van culturele evenementen die we in onze Paulusgemeenschap organiseren. We blijven ons daarvoor inspannen als vrijwilligers maar passen de nieuwe Europese privacyregelgeving (GDPR) ook toe. En dat is maar goed, ook.

In de praktijk verandert er voor jullie en ons echter niets, omdat we jullie persoonsgegevens uitsluitend gebruiken om mailberichten te sturen. Die gegevens delen wij nooit met anderen, zelfs niet binnen de St-Paulusgemeenschap.

Onder al onze berichten vinden jullie altijd de mogelijkheid om desgewenst uit te schrijven op onze communicatie, waarna we de gegevens zullen verwijderen.
Conform de nieuwe wetgeving hebben we ervoor gezorgd dat onze lijst met jullie contactgegevens voldoende beveiligd is. Ons volledige privacy beleid kan u terugvinden op http://sint-paulusparochie.be in het onderdeel "privacy" onder het hoofdmenu.

Dus open nu maar met een gerust hart ons krantje. Spring van de ene verbazing naar een andere bij het lezen van alles wat er roert en zeilt.
Geniet te volle van de zomer en vergeet niet dat in Sint-Paulus de Barok en vooral ons vierend geloof begeestert.

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 juli van het sint-pauluskrantje.

Ik neus nog al eens graag rond in oude kerkjes,
met de geur van vocht en kaarsen en de sporen van eeuwenlang zoeken naar Gods houvast.

Zo stond ik overlaatst voor zo’n pijnlijk beeld
van de heilige Sebastiaan, gedrumd in een stoffige hoek.
Tientallen pijlen in zijn borst
maar ook afgeketste pijlen aan zijn voeten.

Je denkt dan: waarom werd zo’n bloederig tafereel, midden een gemeenschap geplaatst? Wat ervaarden mensen daarbij?

Hoe primitief Sebastiaan ook uitgebeeld,
steevast staat hij te glimlachen.
Zwaar verwond, maar niet ten diepste geraakt.
Sommige pijlen vallen naar beneden,
ketsen af op iets veel diepers en intenser in hem?

Dit beeldje had dus bij mensen alles te maken met veerkracht,
met het zoeken naar spiritualiteit,
naar een diepere waarde, waarop de rest afketst.

Doorheen eeuwen werd deze figuur een gelovige uitdaging om midden de onmenselijkheid van elke tijd,
de moed te ontwikkelen in verzet te komen tegen pijnpunten in onze samenleving. En dit met de nodige tegenkantingen.
Hoe kan je de ‘vooroordelen die je binnen jezelf optrekt’ afbreken,
ontdekken dat onderlinge afhankelijkheid niet altijd een zwakte is maar een sterke kracht?

Kijk! Sebastiaan is wat in de hoek gedrumd zoals het humanisme van een Gandhi, een Mandela, een Don Helder Câmara ook wat zieltogend in de vergeetput van de geschiedenis gewurmd werd als uiterst naïef.
Maar ook een tegenbeweging is nu bezig. Een zoektocht naar nieuwe spiritualiteit bij gelovigen en anders gelovigen.

Of wat zo’n oud beeldje van Sint Sebastiaan,
met pijlen er in en pijlen er naast, ons allemaal kan vertellen.

Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 juni van het sint-pauluskrantje.

We leven in een tijd van post-Truth.
Het liegen gebeurt niet langer heimelijk maar versiert elk optreden om een populistisch publiek te charmeren.
Wie tegengas geeft als rechter, kerk, journalist of wetenschapsmens is nep. Met een flinke ‘handshake’ maak je duidelijk dat de opwarming van de aarde je laatste zorg is en dat nieuwe, ondoordringbare muren moeten opgetrokken worden om het eigen volk ‘great’ te maken.
De grootste hongercrisis sinds de tweede wereld oorlog,
de ongebreidelde vluchtelingenstroom voor wapengeweld
kon de ‘fantastic weapon deal’ met de Saoedi’s niet verpesten.
Als een inktvlek verspreidt zich deze ideologie,
gestoeld op leugens, voorgekauwd, getwitterd, goedkoop bedrog.

Zijn we bedrogen in ons verlangen dat menselijke ontwikkeling en wetenschap de wereld humaner zou maken?
Hoe klonk het weer, die Pinksterhymne?
Een uitdagend lied van protest.

‘Kom, Schepper Geest
Bewaar in ons de schroom van woorden en gebaren
die behoedzaam mensen aanraken.
Drenk onze ziel in stilte en omgeef ons met de zachte bries
waarin wij opkijken naar uw aangezicht
dat we bespeuren in de ogen van de ander.

Waaraan zullen we jouw aanwezigheid herkennen,
God die on­grijpbaar aanwezig bent in mijn bestaan?
Ik zal je aanwezig weten, Geestkracht die hoogste gave bent,
telkens jij de kans krijgt om in mij los te wriemelen
wat er aan schoonheid bedolven ligt, diep in mijn hart.
Ik zal je vooral aanwezig weten telkens als jij mijn plannen dwarsboomt en mij uitdaagt om mijzelf te heroriënteren,
hoe pijnlijk ook.

"Kom, Schepper, Geest
daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
priem uw stralen doorheen het banale van elke dag.
Gij die riep: het worde licht in het leven van mensen,
gij inspireerde altijd opnieuw profeten om recht te veren
en macht en bezit en alles wat vastgekoekt zat
opnieuw te vullen met een stroom aan mededogen.
Tegen elke leugen,
“Kom, Schepper, Geest.

Namens de redactieploeg:
Erwin Van de Cauter, Marie-Paule Verhoeven, Leo Van achter

Paul Scheelen