Lees hier de uitgave 2019 februari van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje februari 2019

 

Paulus dus. Hij staat in het hoogkoor vooraan. Een turk. Groots met een verziende blik, onverstoorbaar, de reismantel om en speurend in de verte. Maar in feite was hij klein van gestalte, voelde zich vaak minderwaardig en precies daardoor erg fanatiek. Gegroeid uit drie culturen zal Saul de eerste zijn die Christelijke literatuur schrijft en met zijn geestdrift Europa sterk beïnvloeden ook al wil Europa dat niet opnemen in zijn grondvest.

Maar hij staat in het hart van deze parochie en we herdachten hem in de liturgie met de schitterende vertolking van de Krönungsmesse.
Zijn visie op het mysterie leven, liefde, gemeenschap maken, blijft ons week na week uitdagen in deze tijd.

Een merkwaardige, vrijzinnige denker is van ons heengegaan.

Een vurige, soms wat cassante Etienne Vermeersch maar een man met een diep respect voor de mens,
Iemand die de problemen durfde te  benoemen.

Niet altijd juist maar zelden fout, schreef Johan Braeckman.

Ik mocht hem tweemaal ontmoeten, ten huize van Jaap Kruithof en al vlug ging het over hun beider wens om een boek te schrijven over de historische Christus, waarvoor beiden veel bewondering hadden.

Ik heb het altijd erg jammer gevonden dat Vermeersch steeds vocht tegen een voorbijgestreefd Godsbeeld dat hij uit een conservatieve, letterlijke lezing van de schriften haalde.

Maar ook dat hij weinig voeling had met de brieven van Paulus wiens ommekeer wij vorige zondag vierden. Hoe zou hij zichzelf herkend hebben in de brief die Paulus schreef aan de Galaten (5, 13) “jullie zijn geroepen om vrije mensen  te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen behoefte te bevredigen, dien elkaar in liefde.” Of dat briefje aan de Thessalonicenzen (5, 21-22) “Onderzoek alles, behoud het goede, en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.”

Wij hebben vaak een aantal van zijn mooiste gedachten over het spirituele levenveronachtzaamd. Ideeën in zijn schoenen geschoven die hij nooit heeft verkondigd en geen acht geslagen op zijn hartstochtelijke vereenzelviging met de armen. Exegeten hebben reeds jaren ontdekt dat veel brieven, toegeschreven  aan Paulus, nooit door hem geschreven werden. Precies in die brieven komt het anti-Joodse en het vrouwonvriendelijke te voorschijn.

Wie hem grondig leest ontdekt iets heel belangrijks op onze dagen, namelijk zijn vastbeslotenheid om een einde te maken aan de verdeeldheid ten gevolge van etnische en culturele vooringenomenheid. Hij had een intuïtief wantrouwen tegen de spirituele zelfgenoegzaamheid die van geloof een egotrip maakt.

Je geloof en je vermeende deugdzaamheid stelt enkel iets voor als ze doortrokken is van de liefde. Geen luxe-artikel maar een houding die tot uiting komt, dag na dag, in een bezielde zorg voor anderen.

God schreef ooit zijn geschiedenis met deze krassende pen. Paulus heeft nooit op een paard gezeten, maar de metafoor is schitterend.
Hij heeft zich nooit bekeerd maar wel zijn geloven verdiept zoals ook wij uitgedaagd worden om doorheen al onze levens-ervaringen dieper te pijlen.
Paulus kan ons leren het aangezicht van God te ontdekken in het gelaat van de ander opdat geen mens zou roemen op zichzelf.

Een hartelijke winterse groet vanwege het redactieteam.

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

LICHTMISVIERING EN PANNENKOEKEN

 welkom op zondag 3 februari 2019 om 10.30 uur in de St.-Pauluskerk.

 


Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje januari 2019

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

Driekoningen is de limiet.
Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
Jaren later ben je misschien blij,
dat het hele gedoe weer achter de rug is.
Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

 Zie die opgebouwde spanning,

die hunker om eigen rijkdom te delen
maar ook die open handen gericht
naar die broze aanwezigheid van God.
En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

 

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
Nog even en de vlucht begint.

Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2018 december van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje december 2018

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

De gele hesjes duiken overal op.
Er leeft iets in de onderbuik.
Een op vijf kinderen loopt in de buitenbaan.
Populistisch gedachtengoed en uitsluiting verovert specifieke christelijke landen.
Verplegend personeel in Jemen verzorgt tegen beter weten in
zieltogende kinderlijfjes terwijl zij zichzelf zien wegdeemsteren
in dat oeverloos geweld.

 
Het eerste woord op de eerste bladzijde van de bijbel is een schreeuw tegen chaos.  “het worde licht”.
Ze noemde die kreet niet God, dat deden de theologen.
Ze noemde die kreet: “AHAVA”. Letterlijk vertaald “Verlangen om lief te hebben” . Wie in dat goddelijke verlangen durft staan als mens
weigert bestaansrecht te geven aan negativiteit.
 
Adventstijd.
Je ziet dan twee levenshoudingen:
- afwachten: wegkruipen, plat achterover gaan, kribbig en somber worden, vooral niets doen en kritiseren, angstig zelfbehoud.
- verwachten: dan krijg je iets van de alertheid van een jonge moeder.       Jawel bezorgd maar alles ademt activiteit, de toekomst lonkt, je gaat niet op de loop voor eigen verantwoordelijkheid. Je beleeft een dankbare vreugde maar beseft dat het pijn zal doen.
 
Wat is het mooi wat Paulus schreef voor de liturgie van de eerste adventszondag:

“Broers, zussen,
Moge de Heer u overvloedig doen toenemen in grote fijngevoeligheid 
en liefde voor elkaar zoals ook mijn respect uitgaat naar u.
Hij sterke uw hart, zodat gij onberispelijk zijt en heilig.”

 
Heilig betekent heel. Gene halve mens maar vooral iemand die heelt.
En dan gebruikt Paulus een mooi woord. ‘Wandel met God’, met zijn geestkracht.
 
Deze dagen zullen we de chrysanten vervangen door kerstrozen
maar ook de adventskaarsen aansteken tegen beter weten in.
Want Hij die ‘enkel verlangen is om lief te hebben’ nodigt ons uit om intenser dan voorheen ons op te richten, de kop omhoog.
“Zorg er voor dat uw geest niet afstompt.”
 
Vier weken van toeleven naar de geboorte van Jezus,
of beter gezegd: naar de menswording van Jezus.
Geboren worden we allemaal,
maar mens worden, dat is een ander verhaal.

               Namens de redactieploeg,

               Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

Lees hier de uitgave 2018 november van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje november 2018

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

Wij mochten de kleine Fleur dopen.

Mooi hoe zij er stralend bij lag met vast gesloten knuistjes.
‘Mag jij, bloemrijk Fleurtje,
iets van Gods gelaat weerspiegelen doorheen gans je leven?
Dat wilden we onderdompelend en zalvend zeggen.
Wonderlijk hoe je geboren wordt met dichtgeknepen vuistjes.
Mens worden is die handjes leren openen om te ontvangen.
 
Allerheiligen, Allerzielen.
Er ligt toch wel een gans leven tussen de gesloten knuistjes van ‘n kraaiende baby en de wijd geopende handen van een mens
die alles gegeven heeft.
Zichzelf gegeven, klaar om nieuwe toekomst te ontvangen.
 
Misschien dat we deze dagen wat woordeloos naar het kerkhof gaan,
een bloempot laten spreken of een summier bloemetje bij de urnenmuur.
Een haastig geslagen kruis, een gegeneerd gepreveld gebed
of een gedachteloos staren naar de gebeitelde tekst op de steen:
We zouden eens wat koper poets moeten meebrengen voor die letters” zeggen we dan.
Wat moet je al zeggen met een kramp in je hart.
 
Tussen geboortejaar en sterfjaar staat alleen een heel klein tussenstreepje, een koppelteken tussen moederschoot en graf.
Een gedachtestreepje noemen ze dat.
Hadden we misschien in steen moeten beitelen:
“ridder in de kroonorde” – “ Stichteres van de firma Ten laken” 
Je kan een mens toch niet vatten in zijn titels.
Hij is toch veel meer dan zijn prestaties.
“Known unto God” “Alleen door God gekend” staat er op duizenden zerkjes van ongekende Britse soldaten in de Westhoek
“Known unto God”
 
Het meest merkwaardige van gans de bijbel is het zoeken van God naar de mens, en niet omgekeerd.
Een liefde die uitdaagt om tot volle ontplooiing te komen.
Jezus schonk ons de zaligsprekingen.
De Franse, Palestijnse Jood Chouraqui vertaalde zalig door:
‘En marche’ ‘Vooruit, je zit goed’ als je opkomt voor zachtmoedigheid en gerechtigheid. Als je leven verder reikt dan je eigen horizon,
en je naar menselijke maatstaven “een beetje onnozel bent,
“arm van Geest”, omdat je nabij wil zijn voor wie troost hard nodig heeft of omdat je je hart zuiver wil houden.
Misschien lachen ze je uit, maar voor mij zit je goed.
 
De finale nederlaag van de dood zal geen mens ontlopen,
hoe de samenleving dit ook probeert te verdoezelen.
Maar misschien zou er op de gedenksteen een tweede gedachtestreepje mogen staan, niet alleen tussen geboortejaar en sterfdatum, maar ook na deze laatste.
Het streepje van Gods geheugen over tijden heen,
“known unto God”, Zijn’ ja’ over de grenzen van tijd en ruimte.

Een hartelijke groet namens ons redactieteam,

              Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter