Lees hier de uitgave 2018 juli-augustus van het sint-pauluskrantje.

 Na een afwezigheid van meer dan 170 jaar keren de dominicanen op vraag van de Antwerpse bisschop Johan Bonny terug naar de Sint-Pauluskerk, eeuwenlang het centrum van een groots dominicanenklooster.

In 1796, na de Franse Revolutie, werd dit klooster opgeheven en de kerk gesloten. In 1802 door de stad overgenomen als parochiekerk ter vervanging van de gesloopte St.-Walburgiskerk. Tot op vandaag is deze plek een belangrijk centrum van liturgie en spiritualiteit, cultuur en muziek.

Maandag 25 juni werden de toekomstplannen door onze Bisschop en Pater Philippe Cochinaux o.p., provinciaal van de dominicanen, voorgesteld in de Sint-Pauluskerk aan een vertegenwoordiging van de stad, het bisdom en parochieverantwoordelijken. Met de Dominicanen wil de bisschop aansluiting vinden bij het grootse verleden van de Sint-Pauluskerk en de volgehouden inspanning van de St.-Paulusgemeenschap om uit te groeien tot een belangrijke religieuze city-functie. Tevens hoopt hij een brug te kunnen slaan naar de smeltkroes die Antwerpen is, met gelovigen uit heel de wereld die hier hun nationale kerkelijke tradities voortzetten en daarin soms meer vitaliteit vertonen dan de Vlaamse Kerk.

De start zal vermoedelijk gebeuren in 2020 met vier of vijf nieuwe, jonge paters, die voor het merendeel uit verre landen zullen komen. “Zij zullen zich moeten aanpassen aan onze taal en onze traditie, maar ze moeten vooral ook zichzelf blijven, want anders kunnen wij niks van hen leren”, benadrukte onze bisschop, in tegenstelling met wie alleen de klemtoon op ‘aanpassen’ legt.

In zijn dankwoord aan de bisschop en de provinciaal voor dit bezielende waagstuk sprak pastoor Paul zijn fierheid uit over de vele tientallen medewerkers die deze gemeenschap uit het slop hebben gehaald na een brand die het bindweefsel van parochie en wijk vernietigd had met verloedering en stadsvlucht als gevolg. Enorme inspanningen werden geleverd om het patrimonium in al zijn aspecten te verbeteren en te beheren. Warm en zinnig onthaal, sterke inspanningen rond liturgie, open geest naar andersgelovigen, nabijheid in mooie of moeilijke levensomstandigheden, zorg voor mensen aan de rand… Het zette Sint-Paulus op de kaart naast haar rijke muzikale traditie. De nabijheid van deze kloostergemeenschap zal de city-functie van Sint-Paulus verdiepen, bekrachtigen en nieuwe toekomst geven. 

Met dit belangrijke nieuws mogen we jullie een heerlijke vakantie toewensen in naam van de redactie,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2018 juni van het sint-pauluskrantje.

We zullen het geweten hebben want vanaf 25 mei trad de vernieuwde Europese privacywetgeving in werking. Het had iets van de overvloed van het Barokjaar. De mails tuimelden over elkaar in jullie box.

En waarschijnlijk hebben jullie vaak gedacht: ach, ze sturen nog wel eens een bericht met de vraag om aan te melden. We slapen er nog een nachtje over. We zien nog wel! 

Op de een of andere manier hebben wij ooit vernomen of een berichtje ontvangen dat jullie op de hoogte wensten te blijven van de vieringen en activiteiten van de St.-Paulusgemeenschap.

Dat was inderdaad een wijs besluit.

Maandelijks stuurden we jullie het Sint-Pauluskrantje of brachten jullie op de hoogte van culturele evenementen die we in onze Paulusgemeenschap organiseren. We blijven ons daarvoor inspannen als vrijwilligers maar passen de nieuwe Europese privacyregelgeving (GDPR) ook toe. En dat is maar goed, ook.

In de praktijk verandert er voor jullie en ons echter niets, omdat we jullie persoonsgegevens uitsluitend gebruiken om mailberichten te sturen. Die gegevens delen wij nooit met anderen, zelfs niet binnen de St-Paulusgemeenschap.

Onder al onze berichten vinden jullie altijd de mogelijkheid om desgewenst uit te schrijven op onze communicatie, waarna we de gegevens zullen verwijderen.
Conform de nieuwe wetgeving hebben we ervoor gezorgd dat onze lijst met jullie contactgegevens voldoende beveiligd is. Ons volledige privacy beleid kan u terugvinden op http://sint-paulusparochie.be in het onderdeel "privacy" onder het hoofdmenu.

Dus open nu maar met een gerust hart ons krantje. Spring van de ene verbazing naar een andere bij het lezen van alles wat er roert en zeilt.
Geniet te volle van de zomer en vergeet niet dat in Sint-Paulus de Barok en vooral ons vierend geloof begeestert.

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2018 mei van het sint-pauluskrantje.

Minder dan veertien dagen had de lente nodig om onstuitbaar en jong een nieuwe wereld te scheppen.

Timmermans zou schrijven: “de botten zwollen als jonge moeders, de verdeegd-gezeten wereld barstte open”.

Nog even en we lezen het oude pinksterverhaal in de kerk.
Wanneer dat woordje ‘kerk’ valt, krijgen we een zorgelijk blik, wellicht terecht. Maar hoe anders is het begonnen, in lichterlaaie, met vlam en vuur, mensen begeesterd. ‘Iets’ in mensen. Ja, ‘iets’.
Een kracht, een intuïtie tegen alles wat versteend en koud is.
‘Iets’ in mensen, Gods hunker, beeld, Gods taal in mensen. Scheppingskracht.
In het Pinksterverhaal roepen omstanders vol verbazing: “Hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?”.
Is ‘moedertaal’ niet: de taal van de liefde, de taal van het hart?
Is het ook de taal van onze gemeenschap?
Paulus beschrijft dat ‘iets’ in mensen: “De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.” (Gal. 5, 22-23)
Dat is heel wat maar met dit visioen is alles begonnen. Geen ingewikkelde discussie rond wie of wat Gods Geest is maar wel de vraag of we ons die moedertaal hebben eigen gemaakt.
Pinksteren is niet het feest van de volle oogst, maar van de eerstelingen. Dingen laten groeien, koesteren, met elkaar delen. Stappen zetten met scha en schande. Gloed in de as ontdekken, aanblazen, zorgen dat het niet uitdooft.

Vandaag hebben kinderen enthousiast in onze kerk gezongen.
Bezoekers worden langs kunstwerken betrokken bij een dieper verhaal.
Aandacht voor sociale nood wordt vanzelfsprekender maar ook de zorg voor de eigen geloofsgemeenschap.
Met velen werken we aan een ‘begeesterende barok’. We studeren, facebooken, geven lezingen, beluisteren liturgie vanuit de begeestering van J.S. Bach, J.D. Zelenka en bezongen eerbied voor Gods uitdagende transcendentie.
Zoveel tekenen van ‘eerstelingen’, nieuwe lente.


"Kom, Schepper, Geest
daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
priem uw stralen doorheen
het banale van elke dag.
Breek opnieuw die hemel open
boven onze hoofden
en laat die stem weer klinken
waardoor wij opgetild worden,
groter dan ons eigen bange hart.”

Namens de redactie, Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 november van het sint-pauluskrantje.

Straten hebben hun verhalen.
Even voorbij het monument van Paul van Ostaijen;
een zitbank voor een bruine, Wifi-café.
Ik hoor mijn naam roepen, een stevige knuffel vertelt van gedeeld leed. De mama van de kleine Luna, elf jaar geleden neergeschoten. Naast Laurence stond een vriendin.
Ik bestel twee lungo’s voor hen beiden. Voor mij een koffie.
Hij ziet er vervaarlijk zwart uit.
Ik durf geen melk vragen want hun gesprek gaat mijmerend verder.
Doen wat moeders doen: betrokken praten over hun kinderen.
Onder meer over het gepest worden op school.
De andere mama vertelt over haar elfjarig dochtertje met een verouderingsziekte, progreria. Het zicht van de elf jarige Bertha is al heel erg achteruitgegaan en sinds kort lijdt ze aan diabetisch.
Over haar levenskansen liggen de meningen ver uiteen.
Maar haar klasgenoten zijn bikkelhard. Kunnen niet aanvoelen wat dit kind overkomt. Moeten daar toch ook geen weet van hebben.

Laurence was Hans Van Themsche gaan opzoeken in de gevangenis.
Wilde weten, wilde een mens ontmoeten zoals ze zijn moeder had ontmoet als moeder.
Zijn gejammer over spijt irriteerde haar.
Ze vroeg hem hoe hij zichzelf voorbereidde op de toekomst wanneer hij over enkele jaren vrij zou komen. Wie was hij dan?

Moeders met zware littekens. Wij samen in late herfstzon op de bank.
Verhalen werden gedeeld. Wolken schoven voorbij.
Voelbare mooie momenten.
Soms een mensenleven dat onder je voeten pijnlijk wegschuift.

Ineens keek de mama van Bertha mij aan.
‘Weet je wat in ons gegroeid is doorheen alles wat we meemaken?’ ‘Mededogen’. Vreemd hé, en toch “mededogen!”

Tram zeven denderde voorbij terwijl dat kostbare woord uit de grote transformatie, eeuwen voor Christus, hier rond de cafétafel een weerklank kreeg. Boedha, Zarathustra, Socrates, Jesaja:
‘Liederen van de Knecht’. Later kernverhaal van het evangelie.

Twee mensen door het leven zwaar aangepakt, permanente zorg, vragen waarop geen zinnig antwoord komt.
Geen haat, geen zelfbeklag.
“Mededogen”
Zelden heb ik mij zo klein gevoeld.

Namens de redactie,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen