Een Victoriaanse kasteeldame en twee Antwerpse beeldhouwers uit de Provinciestraat. Een verhaal over liefde, geloof en schoonheid.

Op dinsdag 2 april wordt in de Sint-Pauluskerk te Antwerpen het toeristische seizoen 2019 geopend met een unieke tentoonstelling. De Antwerpse beeldhouwers De Boeck & Van Wint hebben in de tweede helft van de 19de eeuw verscheidene versies van hun kruisweg met 14 staties vervaardigd. Voor het eerst worden foto’s van de 14 vergulde staties van de Holy Angelskerk, Hoar Cross, UK, naast hun originele eikenhouten versie in de kruiswegkapel van de Sint-Pauluskerk geplaatst. 

Lees hier de uitgave 2019 maart van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje maart 2019

LENTE- VASTEN ...

Periode om na te denken: een toekomst van hoop voor onze wereld?

De laatste weken hebben jonge mensen ons een signaal gegeven om het ernstig te nemen met de gevolgen van de opwarming van de aarde en de gevolgen voor het klimaat. Op korte tijd zijn ze er in geslaagd om dit over grenzen heen te vertalen naar jong en oud. Er kan kritiek zijn over het spijbelen, over de snelheid waarmee ze oplossingen willen zien enz.  Feit is dat  ze er in slagen om in heel veel geledingen van de samenleving gesprekken op gang te trekken, wetenschappers op te sporen, politici aan hun vel te zitten om daadkracht te tonen voor de toekomst voor de volgende generaties.
In onze turbulente wereld van vandaag is het zeker nodig dat er weer een woord van HOOP kan gesproken worden, een houding die in de kiemkracht en de kracht van liefde geworteld is. Onze overtuiging is dat deze Christelijke inspiratie weer relevant kan worden in deze samenleving. J.Moltmann schrijft in zijn recent boek: “Christelijke hoop is iets anders dan geloven in het economisch groeimodel”. Het Rijk Gods staat voor een rechtvaardige wereld, voor vrede en heelheid van de schepping. We worden uitgenodigd om aan dat visioen mee te werken. Er is veel verbeeldingskracht en overleg nodig om stappen te zetten. Dat vraagt tijd en meditatie persoonlijk en in groep.
De periode van de Vasten kan daarin een sterke tijd zijn. De bijbellezingen in die periode, de inspiratie van Broederlijk delen, de getuigenis van mensen uit het Zuiden, de jonge ‘signaalgevers’ van het klimaat….; ze geven ons voeding om geloofwaardige gemeenschappen op te bouwen. (Tekst: A. Luyten)

Wanneer je vast,
trek dan geen somber gezicht,
maar zalf je hoofd.
Wanneer je vast zwaai dan de luiken
van je strakke denkbeelden wijd open
en laat een frisse wind
naar binnen stromen.
 
Wanneer je vast
speur naar de wortels die je grond verharden.
En hak ze uit tot je eenieder
grootmoedig tegemoet kunt komen.
Wanneer je vast
bedenk  hoe onvoorspelbaar
leven blijft verschijnen.
En koester deze aarde
tot in het kleinste dat ze voortbrengt.
 
Wanneer je vast
besef hoezeer je
hoeder van je broeder bent.
Duld niet dat iemand iets ontbeert.
En word een mens van hoop
Die onvermoeibaar, onvoorwaardelijk
een weg aanlegt naar opstanding.  
(K. Gelaude)
De redactieploeg wenst u een zinvolle vastentijd toe.
Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2019 februari van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje februari 2019

 

Paulus dus. Hij staat in het hoogkoor vooraan. Een turk. Groots met een verziende blik, onverstoorbaar, de reismantel om en speurend in de verte. Maar in feite was hij klein van gestalte, voelde zich vaak minderwaardig en precies daardoor erg fanatiek. Gegroeid uit drie culturen zal Saul de eerste zijn die Christelijke literatuur schrijft en met zijn geestdrift Europa sterk beïnvloeden ook al wil Europa dat niet opnemen in zijn grondvest.

Maar hij staat in het hart van deze parochie en we herdachten hem in de liturgie met de schitterende vertolking van de Krönungsmesse.
Zijn visie op het mysterie leven, liefde, gemeenschap maken, blijft ons week na week uitdagen in deze tijd.

Een merkwaardige, vrijzinnige denker is van ons heengegaan.

Een vurige, soms wat cassante Etienne Vermeersch maar een man met een diep respect voor de mens,
Iemand die de problemen durfde te  benoemen.

Niet altijd juist maar zelden fout, schreef Johan Braeckman.

Ik mocht hem tweemaal ontmoeten, ten huize van Jaap Kruithof en al vlug ging het over hun beider wens om een boek te schrijven over de historische Christus, waarvoor beiden veel bewondering hadden.

Ik heb het altijd erg jammer gevonden dat Vermeersch steeds vocht tegen een voorbijgestreefd Godsbeeld dat hij uit een conservatieve, letterlijke lezing van de schriften haalde.

Maar ook dat hij weinig voeling had met de brieven van Paulus wiens ommekeer wij vorige zondag vierden. Hoe zou hij zichzelf herkend hebben in de brief die Paulus schreef aan de Galaten (5, 13) “jullie zijn geroepen om vrije mensen  te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen behoefte te bevredigen, dien elkaar in liefde.” Of dat briefje aan de Thessalonicenzen (5, 21-22) “Onderzoek alles, behoud het goede, en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.”

Wij hebben vaak een aantal van zijn mooiste gedachten over het spirituele levenveronachtzaamd. Ideeën in zijn schoenen geschoven die hij nooit heeft verkondigd en geen acht geslagen op zijn hartstochtelijke vereenzelviging met de armen. Exegeten hebben reeds jaren ontdekt dat veel brieven, toegeschreven  aan Paulus, nooit door hem geschreven werden. Precies in die brieven komt het anti-Joodse en het vrouwonvriendelijke te voorschijn.

Wie hem grondig leest ontdekt iets heel belangrijks op onze dagen, namelijk zijn vastbeslotenheid om een einde te maken aan de verdeeldheid ten gevolge van etnische en culturele vooringenomenheid. Hij had een intuïtief wantrouwen tegen de spirituele zelfgenoegzaamheid die van geloof een egotrip maakt.

Je geloof en je vermeende deugdzaamheid stelt enkel iets voor als ze doortrokken is van de liefde. Geen luxe-artikel maar een houding die tot uiting komt, dag na dag, in een bezielde zorg voor anderen.

God schreef ooit zijn geschiedenis met deze krassende pen. Paulus heeft nooit op een paard gezeten, maar de metafoor is schitterend.
Hij heeft zich nooit bekeerd maar wel zijn geloven verdiept zoals ook wij uitgedaagd worden om doorheen al onze levens-ervaringen dieper te pijlen.
Paulus kan ons leren het aangezicht van God te ontdekken in het gelaat van de ander opdat geen mens zou roemen op zichzelf.

Een hartelijke winterse groet vanwege het redactieteam.

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

LICHTMISVIERING EN PANNENKOEKEN

 welkom op zondag 3 februari 2019 om 10.30 uur in de St.-Pauluskerk.

 


Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

Sint-Pauluskrantje januari 2019

sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

Driekoningen is de limiet.
Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
Jaren later ben je misschien blij,
dat het hele gedoe weer achter de rug is.
Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

 Zie die opgebouwde spanning,

die hunker om eigen rijkdom te delen
maar ook die open handen gericht
naar die broze aanwezigheid van God.
En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

 

sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
Nog even en de vlucht begint.

Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
Erwin Vandecauter en Paul Scheelen