Lees hier de uitgave 2017 juli van het sint-pauluskrantje.

Ik neus nog al eens graag rond in oude kerkjes,
met de geur van vocht en kaarsen en de sporen van eeuwenlang zoeken naar Gods houvast.

Zo stond ik overlaatst voor zo’n pijnlijk beeld
van de heilige Sebastiaan, gedrumd in een stoffige hoek.
Tientallen pijlen in zijn borst
maar ook afgeketste pijlen aan zijn voeten.

Je denkt dan: waarom werd zo’n bloederig tafereel, midden een gemeenschap geplaatst? Wat ervaarden mensen daarbij?

Hoe primitief Sebastiaan ook uitgebeeld,
steevast staat hij te glimlachen.
Zwaar verwond, maar niet ten diepste geraakt.
Sommige pijlen vallen naar beneden,
ketsen af op iets veel diepers en intenser in hem?

Dit beeldje had dus bij mensen alles te maken met veerkracht,
met het zoeken naar spiritualiteit,
naar een diepere waarde, waarop de rest afketst.

Doorheen eeuwen werd deze figuur een gelovige uitdaging om midden de onmenselijkheid van elke tijd,
de moed te ontwikkelen in verzet te komen tegen pijnpunten in onze samenleving. En dit met de nodige tegenkantingen.
Hoe kan je de ‘vooroordelen die je binnen jezelf optrekt’ afbreken,
ontdekken dat onderlinge afhankelijkheid niet altijd een zwakte is maar een sterke kracht?

Kijk! Sebastiaan is wat in de hoek gedrumd zoals het humanisme van een Gandhi, een Mandela, een Don Helder Câmara ook wat zieltogend in de vergeetput van de geschiedenis gewurmd werd als uiterst naïef.
Maar ook een tegenbeweging is nu bezig. Een zoektocht naar nieuwe spiritualiteit bij gelovigen en anders gelovigen.

Of wat zo’n oud beeldje van Sint Sebastiaan,
met pijlen er in en pijlen er naast, ons allemaal kan vertellen.

Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen