Lees hier de uitgave 2017 april van het sint-pauluskrantje.

Dit jaar zal de Paashaas, met hoofdletter,
de vakantie afsluiten.
De kinderen zullen zijn eitjes rapen.
Je moet hen toch iets mysterieus aanbieden
dat het leven omhult:
een ei leggende Lepus europaeus.
Een aai factor die niets oproept, tot niets engageert.
So what!!

Doorheen het leven van elke dag, de gebeurtenissen,
het lief hebben, de littekens, groeit bij vele mensen een vertrouwen, een niet te vatten mysterie dat uitdaagt om zin te geven, open te komen voor gerechtigheid en schoonheid.
Een oproep om te gaan staan in de eigen waarheid.
Je weet je verantwoordelijk voor elkaar, voor hongerende kinderen in deze wereld,
voor de schepping, vanuit een Stem achter de dingen, vanuit een Gij, zo transcendent en zo nabij.

Vanuit dit diepe aanvoelen heb je in elke lente behoefte om in gelovige gemeenschap Pasen te vieren. Pasca in het Hebreeuws betekent: “In het voorbijgaan”.
Het is een merkwaardige term, altijd in de bijbel gebruikt voor God die ziet in het voorbijgaan.
Alles draait rond “de blik” waarmee men, geëngageerd, om zich heen kijkt.
Als Gods zoon ons voorbijgaat begint Hij het levensbrood te delen op Witte Donderdag,
neemt alle consequenties op zich op Goede Vrijdag, beleeft op Pasen dat God ‘ja’ zegt op zijn leven in de opstanding..
Het feest van Pasen heeft niets te maken met een lijk dat plots uit de kast komt maar met een kantelmoment waardoor al het goede, in de grijnslach van de samenleving terecht gekomen, boven het onbegrip wordt opgetild tegen de logica van de wereld in. Waar het leven meedogenloos tegen de muur werd gesmeten, wordt een nieuwe horizon geopend door een Liefde die sterker is dan al wat het leven vernietigt.
Of zouden we het toch maar braafjes houden bij een ei-leggende, mysterieuze haas.

Hartelijke groet vanwege de redactie,

Paul Scheelen