Lees hier de uitgave 2016 mei van het sint-pauluskrantje.

Met zijn vinger wees hij naar een krantenartikel over ‘koeien zonder papieren’ aan de Turks-Bulgaarse grens,
mensonwaardig behandeld.
Mailverkeer tussen kabinetten van alle bestuurlijke niveaus.
Ministers en ambassades ingeschakeld.
Achter het struikgewas, honderden spiedende ogen van vluchtelingen hoe het verder zou aflopen met deze koehandel, vooral met henzelf.

Naast mij zit Hisham. Een Syrische advocaat die opkwam voor slachtoffers van mensenhandel, gevlucht met vrouw en kind.
Hij vertelt hoe zijn land meer dan één miljoen vluchtelingen opving uit Libanon en Irak. Ze woonden in mijn huis, bivakkeerden in mijn tuin. We leefden samen met anders gelovigen, zonder énig probleem.
Ik doe nu alles om Nederlands te leren want mijn diploma telt hier niet, misschien wel mijn bachelor.
Ik doe vrijwilligerswerk in het protestants Centrum.

Dan begint onophoudelijk zijn mobieltje te flitsen.
‘Barrel bombs’ op Aleppo, kinderziekenhuis getroffen, dokters gedood. Elke nieuwe gsm-trilling brengt een rilling over zijn lijf.
Familie en vrienden twitteren hun angst.
Wie vermoordt onze kinderen en baby’s?
Dokter Maaz Wassen, onze enige overgebleven pediater in deze grootstad vermorzeld terwijl hij baby’s trachtte te redden uit de brand.
Het gesprek valt stil. De pijn is zo nabij.

Binnen enkele dagen Hemelvaart.
Beetje te letterlijk voor Aleppo.
Engelen, want zo zijn al die wezens die iets van God in zich dragen,
vragen waarom we naar de hemel staan te gapen.
Het laatste wat Hij hen zegenend had laten zien,
waren zijn gekwetste handen.
Hij liet hen niet zijn hielen zien, maar Zijn handen!
Naar hen en naar ons blijft Hij ze uitsteken, zegenend nabij.

In dit jaar van barmhartigheid een hartelijke groet namens de redactie: Erwin Vandecauter, Leo Van Achter, Marie-Paule Verhoeven, Paul Scheelen